گردشگری و توسعه پایدار جوامع روستایی: بازخوانشی از رویکرد مشارکت پذیری مطالعه موردی: شهرستان شیراز

گردشگری روستایی در داخل یک جامعه روستایی، استراتژی مناسبی برای احیاء و مقابله با اثرات شهرنشینی، کاهش جمعیت، جنگل زدایی و بیکاری است. هدف پژوهش حاضر نقش گردشگری در توسعه پایدار جوامع روستایی با رویکرد مشارکت پذیری است. این پژوهش از نوع کاربردی و با رویکرد توصیفی- تحلیلی انجام شد. ابزار اصلی گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته است. جامعه آماری پژوهش، متخصصان و کارشناسان گردشگری روستایی هستند. برای تعیین حجم نمونه از روش تمام شماری استفاده شد و در نهایت ۳۰ نفر انتخاب شدند. روایی محتوایی پرسش نامه توسط اساتید و خبرگان حوزه گردشگری و توسعه روستایی تایید شد. پایایی پرسش نامه با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ محاسبه شد و مقدار آن برابر با ۷۸۲/۰ بدست آمد. در این پژوهش از آزمون های مجموع نمرات، انحراف معیار و ضریب تغییرات برای اجماع نظرات بین متخصصان، از آزمون کروسکال- والیس و کندال برای ثبات بین گروهی و قابلیت اطمینان نظرات بین خبرگان و برای رتبه بندی معیارها و زیر معیارها از مدل تصمیم گیری چندمعیاره سلسله-مراتبی فازی (AHP- Fuzzy) استفاده شده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که مولفه اقتصادی گردشگری با وزن نهایی ۳۸۸/۰، به عنوان مهم ترین عامل موثر در توسعه پایدار جوامع روستایی در شهرستان شیراز شناسایی شد. پس از آن، بعد زیست محیطی با وزن ۲۴۰/۰ در رتبه دوم اهمیت قرار دارد. همچنین، ابعاد اوقات فراغت و آموزشی با وزن ۱۹۵/۰ و اجتماعی- فرهنگی با وزن ۱۸۵/۰ به ترتیب در مراتب بعدی قرار گرفتند. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که جنبه های اقتصادی نقش پررنگ تری در نگاه ذی نفعان نسبت به سایر ابعاد توسعه پایدار در بستر گردشگری روستایی ایفا می کنند.گردشگری روستایی در داخل یک جامعه روستایی، استراتژی مناسبی برای احیاء و مقابله با اثرات شهرنشینی، کاهش جمعیت، جنگل زدایی و بیکاری است. هدف پژوهش حاضر نقش گردشگری در توسعه پایدار جوامع روستایی با رویکرد مشارکت پذیری است. این پژوهش از نوع کاربردی و با رویکرد توصیفی- تحلیلی انجام شد. ابزار اصلی گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته است. جامعه آماری پژوهش، متخصصان و کارشناسان گردشگری روستایی هستند. برای تعیین حجم نمونه از روش تمام شماری استفاده شد و در نهایت ۳۰ نفر انتخاب شدند. روایی محتوایی پرسش نامه توسط اساتید و خبرگان حوزه گردشگری و توسعه روستایی تایید شد. پایایی پرسش نامه با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ محاسبه شد و مقدار آن برابر با ۷۸۲/۰ بدست آمد. در این پژوهش از آزمون های مجموع نمرات، انحراف معیار و ضریب تغییرات برای اجماع نظرات بین متخصصان، از آزمون کروسکال- والیس و کندال برای ثبات بین گروهی و قابلیت اطمینان نظرات بین خبرگان و برای رتبه بندی معیارها و زیر معیارها از مدل تصمیم گیری چندمعیاره سلسله-مراتبی فازی (AHP- Fuzzy) استفاده شده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که مولفه اقتصادی گردشگری با وزن نهایی ۳۸۸/۰، به عنوان مهم ترین عامل موثر در توسعه پایدار جوامع روستایی در شهرستان شیراز شناسایی شد. پس از آن، بعد زیست محیطی با وزن ۲۴۰/۰ در رتبه دوم اهمیت قرار دارد. همچنین، ابعاد اوقات فراغت و آموزشی با وزن ۱۹۵/۰ و اجتماعی- فرهنگی با وزن ۱۸۵/۰ به ترتیب در مراتب بعدی قرار گرفتند. بر این اساس، می توان نتیجه گرفت که جنبه های اقتصادی نقش پررنگ تری در نگاه ذی نفعان نسبت به سایر ابعاد توسعه پایدار در بستر گردشگری روستایی ایفا می کنند.گردشگری روستایی در داخل یک جامعه روستایی، استراتژی مناسبی برای احیاء و مقابله با اثرات شهرنشینی، کاهش جمعیت، جنگل زدایی و بیکاری است. هدف پژوهش حاضر نقش گردشگری در توسعه پایدار جوامع روستایی با رویکرد مشارکت پذیری است. این پژوهش از نوع کاربردی و با رویکرد توصیفی- تحلیلی انجام شد. ابزار اصلی گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته است. جامعه آماری پژوهش، متخصصان و کارشناسان گردشگری روستایی هستند. برای تعیین حجم نمونه از روش تمام شماری استفاده شد و در نهایت ۳۰ نفر انتخاب شدند. روایی محتوایی پرسش نامه توسط اساتید و خبرگان حوزه گردشگری و توسعه روستایی تایید شد. پایایی پرسش نامه با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ محاسبه شد و مقدار آن برابر با ۷۸۲/۰ بدست آمد.

کلیدواژه ها:

مشارکت پذیری ، گردشگری ، گردشگری روستایی ، توسعه روستایی