پیش بینی اضطراب مرگ بر اساس احساس تنهایی و سلامت روان با میانجی گری هوش معنوی در سالمندان شهر تهران

مقدمه: هدف از این پژوهش پیش بینی اضطراب مرگ بر اساس احساس تنهایی و سلامت روان با میانجی گری هوش معنوی در سالمندان شهر تهران بود.

روش پژوهش: روش پژوهش توصیفی - همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی زنان و مردان سالمند ۶۵ تا ۸۰ ساله شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود. با روش نمونه گیری در دسترس، ۱۵۰ نفر از سالمندان انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه سلامت روان گلدبرگ (۱۹۷۲)، مقیاس احساس تنهایی اجتماعی - عاطفی دی تو ماسو (۲۰۰۴)، پرسشنامه هوش معنوی کینگ (۲۰۰۸) و مقیاس اضطراب مرگ تمپلر (۱۹۷۰) بود. جهت بررسی فرضیات تحقیق از روش معادلات ساختاری و نرم افزار AMOS استفاده شد.

یافته ها: نتایج تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد بین بین احساس تنهایی (۴۱۷/۰ = r؛ ۰۱/۰>P)، سلامت روانی (۶۴۷/۰ = r؛ ۰۱/۰>P) و هوش معنوی (۵۳۷/۰- = r؛ ۰۱/۰>P) با اضطراب مرگ همبستگی معناداری وجود دارد. افزون بر این، احساس تنهایی (۵۱۱/۰- = r؛ ۰۱/۰>P) و سلامت روانی با هوش معنوی (۶۸۱/۰ = r؛ ۰۱/۰>P) همبستگی معناداری دارند.. همچنین، نقش میانجی هوش معنوی در رابطه بین احساس تنهایی و سلامت روان با اضطراب مرگ مورد تایید قرار گرفت.

نتیجه گیری: هوش معنوی به عنوان یک مکانیسم میانجی گر، رابطه بین احساس تنهایی و سلامت روان را با اضطراب مرگ تحت تاثیر قرار می دهد. این یافته بر اهمیت پرورش ابعاد معنوی در کاهش پیامدهای منفی روان شناختی مانند اضطراب مرگ تاکید دارد و می تواند به عنوان چارچوبی ارزشمند در طراحی مداخلات روان شناختی برای جمعیت های در معرض خطر مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

اضطراب مرگ ، احساس تنهایی ، سلامت روان ، هوش معنوی.