رابطه بین خودگزارشی سلامت و وضعیت اقتصادی اجتماعی مردم شهر تهران، ایران: یک مطالعه مقطعی
محل انتشار: دوماهنامه پایش، دوره: 25، شماره: 1
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 14
فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_PAHM-25-1_007
تاریخ نمایه سازی: 30 بهمن 1404
چکیده مقاله:
مقدمه: خودگزارشی سلامت یکی از شاخص های معتبر و پرکاربرد در سنجش وضعیت سلامت افراد و نابرابری های سلامت است. شواهد نشان می دهد که وضعیت اقتصادی اجتماعی افراد نقش مهمی در شکل گیری ادراک سلامت دارد. هدف مطالعه حاضر، تعیین ارتباط بین مولفه های وضعیت اقتصادی- اجتماعی و خودگزارشی سلامت در میان بزرگسالان شهر تهران بود.
مواد و روش کار: این مطالعه به صورت مقطعی در بین ۴۰۰ نفر از افراد بزرگسال شهر تهران در سال ۱۴۰۴ که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند، انجام شد. داده ها با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته ای که شامل متغیرهای جمعیت شناختی (سن، جنسیت، وضعیت تاهل)، وضعیت اقتصادی اجتماعی (شغل، سطح تحصیلات، درآمد) و خودگزارشی سلامت بود، به صورت الکترونیک و آنلاین از طریق سامانه پرس لاین جمع آوری گردید. برای تحلیل داده ها از نسخه ۲۶ نرم افزار SPSS و آمار توصیفی و رگرسیون لجستیک چندمتغیره استفاده گردید.
یافته ها: در این مطالعه، ۵۱ % سلامت خود را «خوب»، ۱۷% «خیلی خوب»، ۲۷% (نه خوب نه بد و بد) و تنها ۴/۰۳ % وضعیت سلامت خود را «بسیار عالی» گزارش کردند. نتایج حاصل از تحلیل رگرسیون لجستیک چندمتغیره نشان داد که طبقه اجتماعی و سن مهم ترین پیش بینی کننده های خودگزارشی سلامت هستند. افرادی که در طبقه پایین اجتماعی قرار داشتند، نسبت به طبقه بالا ۴/۴۷ برابر احتمال گزارش وضعیت سلامت نامطلوب داشتند و با افزایش سن، احتمال گزارش سلامت نامطلوب نیز افزایش یافت. سایر عوامل مانند جنسیت، تحصیلات، شغل و درآمد اثر مستقل معنادار نداشتند، اگرچه در تحلیل تک متغیره برخی از این عوامل به طور جداگانه با خودگزارشی سلامت مرتبط بودند
نتیجه گیری: یافته های این پژوهش حاکی از آن بود که اکثریت افراد (۷۲/۳ %)، سلامت خود را در سطح خوب و بالاتر گزارش کرده بودند و در بین افراد متعلق به طبقه اجتماعی پایین تر و افراد مسن تر، احتمال گزارش سلامت نامطلوب افزایش می یافت. لذا به نظر می رسد، سیاستگذاران سلامت در هنگام طراحی برنامه های بهداشتی درمانی لازم است به این دو قشر جامعه، توجه ویژه ای داشته باشند.
کلیدواژه ها:
self-rated health ، socioeconomic status ، occupation ، education ، income ، health inequality ، Tehran ، خودگزارشی سلامت ، وضعیت اقتصادی-اجتماعی ، شغل ، تحصیلات ، درآمد ، نابرابری سلامت ، تهران.
نویسندگان
طاهره رستمی
Department of Social Science, Faculty of Literature, Humanities and Social, Science and Research Branch, Islamic Azad University, Tehran, Iran
علی منتظری
Population Health Research Group, Health Metrics Research Centre, Iranian Institute for Health Sciences Research, ACECR, Tehran, Iran
فروزنده جعفرزاده پور
Department of Youths & Inter-generational Relationships in Institute of Humanities and Social Sciences, ACECR, Tehran, Iran
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :