فرهنگ سوم در سازگاری بین فرهنگی دانشجویان بین المللی: مطالعه موردی دانشجویان آسیایی

سازگاری بین فرهنگی فرایندی پویا برای برقراری ارتباط موثر در یک محیط چندفرهنگی است که مطالعه آن به دلیل تاثیر بر تمام ابعاد زندگی تحصیلی و اجتماعی دانشجویان بین المللی دارای اهمیت است. ازآنجایی که دانشجویان آسیایی در حال حاضر بیشترین تعداد دانشجویان بین المللی در دانشگاه های جهان را به خود اختصاص داده اند، مقاله حاضر باهدف واکاوی چگونگی تجارب سازگاری بین فرهنگی این گروه از دانشجویان در کشور مقصد انجام شده است. داده های پژوهش به طور سیستماتیک از ۳۳ مقاله درباره تجارب دانشجویان آسیایی در دانشگاه میزبان (منتشرشده در فاصله زمانی ۲۰۲۴-۲۰۱۲) گردآوری شدند و از طریق تحلیل محتوای کیفی مورد بررسی قرار گرفتند. براساس یافته های پژوهش دو مولفه اصلی در سازگاری بین فرهنگی به «تفاوت درک شده» توسط دانشجویان مهمان و «اشتراک درک نشده» توسط دانشگاه میزبان تعلق دارد؛ تفاوت درک شده شامل پذیرش تفاوت های قابل انتظار در سه سطح آکادمیک، زبانی و فرهنگی توسط دانشجویان آسیایی در کشور میزبان و تلاش از طریق «مدارا» و «تساهل» برای سازگاری با آنهاست و اشتراک درک نشده شامل تجربه تبعیض، نژادپرستی، تعصب و سوگیری، انگ زنی و کلیشه سازی در دانشگاه مقصداست که آشکارا تفاوت و مرز میان جامعه مهمان و جامعه میزبان را پررنگ و ساخت معنای مشترک در فضای فرهنگی جدید را دشوار می سازد. نتیجه نهایی پژوهش با تاکید بر «دوطرفه بودن فرایند سازگاری» بر نقش موثر جامعه مقصد در شکل گیری فضای «فرهنگ سوم» از طریق کاهش تبعیض، کلیشه سازی و نژادپرستی در دانشگاه و افزایش احترام، گشودگی، تساهل و مدارا در هر دو گروه از جامعه مهمان و میزبان تاکید دارد. براین اساس، فرایند پاسخگویی به محیط جدید سوم به منظور ساخت معنای مشترک و ایجاد فضای بین فرهنگی موثر توسط هر دو گروه از ذی نفعان قابل انتظار است.

کلیدواژه ها:

دانشجویان بین المللی ، دانشجویان آسیایی ، سازگاری بین فرهنگی ، فرهنگ سوم ، تبعیض ، نژادپرستی ، کلیشه سازی