نقش محوری معاون پرورشی در هماهنگی میان اولیا و کادر آموزشی برای ارتقای تربیت اخلاقی دانش آموزان

تربیت اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان، هدفی مشترک میان خانواده و مدرسه است که نیازمند هماهنگی دقیق و مستمر میان این دو نهاد است. این پژوهش به بررسی نقش محوری معاون پرورشی در ایجاد هماهنگی میان اولیا و کادر آموزشی برای ارتقای این تربیت می پردازد. معاون پرورشی به عنوان حلقه اتصال میان خانه و مدرسه، مسئولیت برنامه ریزی، هدایت و نظارت بر فعالیت های تربیتی را بر عهده دارد. نقش وی فراتر از اجرای مراسم ها است؛ او باید بستری را فراهم آورد که در آن ارزش های اخلاقی مورد توافق خانواده و نظام آموزشی، به صورت یکپارچه به دانش آموزان منتقل شود. برای تحقق این امر، معاون پرورشی با برگزاری جلسات منظم با اولیا و شوراهای مربوطه، انتظارات و اصول تربیتی مدرسه را تشریح کرده و نظرات و دغدغه های والدین را جویا می شود. همزمان، با همکاری با کادر آموزشی، اطمینان حاصل می کند که این اصول در جریان تدریس و برخورد معلمان با دانش آموزان نیز رعایت می شود. این تعامل دوطرفه باعث می شود تا پیام های تربیتی متناقض به دانش آموز نرسد و فضا برای رشد اخلاقی فراهم شود. همچنین، در بروز چالش های رفتاری، معاون پرورشی با میانجی گری و اتکا به قوانین و مقررات مدرسه، می تواند راهکارهای سازنده ای را برای همکاری اولیا و معلمان جهت اصلاح رفتار دانش آموز ارائه دهد. در نتیجه، نقش رهبری و هماهنگ کننده معاون پرورشی، ضامن انسجام در تربیت اخلاقی و کاهش تنش های تربیتی است.

کلیدواژه ها:

معاون پرورشی ، تربیت اخلاقی ، هماهنگی مدرسه و خانواده ، اولیا و مربیان ، کادر آموزشی ، مدیریت تربیتی