بازتعریف نقش سلامت روان در حکمرانی مدرسه؛ پیوند تجربه مدیران و سیاست گذاری های آموزشی

سلامت روان به عنوان یکی از مولفه های اساسی کیفیت نظام های آموزشی، در سال های اخیر توجه فزاینده ای را در حوزه مدیریت و حکمرانی مدرسه به خود جلب کرده است. مدرسه نه تنها محل انتقال دانش، بلکه یک سازمان اجتماعی پیچیده است که سلامت روان مدیران، معلمان و دانش آموزان در آن نقش تعیین کننده ای در تحقق اهداف تربیتی ایفا می کند. در این میان، حکمرانی مدرسه به عنوان چارچوبی برای تصمیم گیری، سیاست گذاری و هدایت منابع انسانی و آموزشی، می تواند بستر مناسبی برای ارتقای سلامت روان یا بالعکس، زمینه ساز فرسودگی و آسیب های روانی باشد.مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی–توصیفی، به بازتعریف نقش سلامت روان در حکمرانی مدرسه می پردازد و تلاش می کند با پیوند دادن تجربه های زیسته مدیران مدارس با سیاست گذاری های آموزشی، تصویری جامع از چالش ها و ظرفیت های موجود ارائه دهد. در این راستا، ابتدا مبانی نظری سلامت روان و حکمرانی آموزشی بررسی می شود، سپس با تکیه بر یافته های پژوهش های داخلی و خارجی، نقش مدیر مدرسه به عنوان کنشگر اصلی سلامت روان سازمانی تحلیل می گردد. نتایج نشان می دهد که بی توجهی به سلامت روان مدیران و کارکنان آموزشی، می تواند اثربخشی سیاست های کلان آموزشی را به شدت کاهش دهد، درحالی که رویکرد مدرسه محور و مشارکتی در حکمرانی، زمینه ساز ارتقای رفاه روانی و بهبود عملکرد آموزشی خواهد بود. در پایان، پیشنهادهایی برای سیاست گذاران و مدیران آموزشی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

سلامت روان ، حکمرانی مدرسه ، مدیریت آموزشی ، تجربه مدیران ، سیاست گذاری آموزشی