کاربست بازی درمانی و بازی های آموزشی توسط آموزگار ابتدایی برای افزایش مشارکت کلاس

مشارکت فعال دانش آموزان در کلاس درس، یکی از مولفه های اساسی کیفیت آموزش در دوره ابتدایی است و نقش تعیین کننده ای در تعمیق یادگیری و رشد همه جانبه کودکان دارد. با توجه به ویژگی های رشدی، هیجانی و شناختی دانش آموزان این دوره، بهره گیری از رویکردهایی متناسب با دنیای کودکان ضرورت می یابد. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–کیفی و بر اساس مطالعه کتابخانه ای، به بررسی کاربست بازی درمانی و بازی های آموزشی توسط آموزگار ابتدایی در افزایش مشارکت کلاسی دانش آموزان پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که بازی درمانی با ایجاد فضای روانی امن، کاهش اضطراب و تقویت عزت نفس، زمینه مشارکت فعال تر دانش آموزان را فراهم می سازد و بازی های آموزشی با افزایش انگیزش یادگیری و درگیری شناختی، کلاس درس را به محیطی پویا و تعاملی تبدیل می کنند. همچنین نقش حرفه ای آموزگار در طراحی هدفمند، مدیریت موثر و اجرای آگاهانه فعالیت های بازی محور، عامل کلیدی در اثربخشی این رویکرد شناخته شد. در مجموع، نتایج حاکی از آن است که نهادینه سازی بازی درمانی و بازی های آموزشی در کلاس های ابتدایی می تواند به بهبود فضای عاطفی کلاس، افزایش مشارکت پایدار دانش آموزان و ارتقای کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری منجر شود.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، بازی های آموزشی ، مشارکت کلاسی ، آموزگار ابتدایی ، یادگیری فعال.