نقش داستان گویی در علاقه مند کردن دانش آموزان به ادبیات

ادبیات به عنوان گنجینه فرهنگی و هویتی هر ملت، نقش بی بدیلی در پرورش فکری، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند. با این حال، بسیاری از دانش آموزان به دلیل روش های تدریس خشک و سنتی، از کلاس ادبیات گریزانند و آن را درسی غیرضروری و صرفا حفظ کردنی می دانند. در این میان، داستان گویی به عنوان یکی از کهن ترین و موثرترین ابزارهای ارتباطی و تربیتی، می تواند راهکاری قدرتمند برای تغییر این نگرش و ایجاد پیوندی عمیق و عاطفی میان دانش آموزان و متون ادبی باشد. این مقاله با هدف تحلیل نقش داستان گویی در علاقه مند کردن دانش آموزان به ادبیات و بررسی مکانیزم های تاثیرگذاری آن انجام شده است. روش پژوهش حاضر، توصیفی-تحلیلی بوده و داده های مورد نیاز از طریق مطالعه کتابخانه ای و مرور نظام مند منابع فارسی و لاتین گردآوری شده است. یافته ها نشان می دهد که داستان گویی از طریق چندین مکانیزم اصلی بر علاقه دانش آموزان به ادبیات تاثیر می گذارد: ایجاد لذت و تجربه زیبایی شناختی، تقویت همذات پنداری با شخصیت ها، تبدیل مفاهیم انتزاعی به موقعیت های عینی و ملموس، تحریک حس کنجکاوی و پرسش گری، و ایجاد فضای عاطفی و صمیمی در کلاس درس. همچنین، داستان گویی با زنده کردن شخصیت های ادبی و پیوند دادن متون کلاسیک با دنیای امروز دانش آموزان، می تواند شکاف میان نسل ها و متون کهن را پر کند. این مقاله نتیجه می گیرد که داستان گویی نه یک فعالیت حاشیه ای و تفننی، بلکه یک رویکرد آموزشی اصیل و بنیادین برای احیای ادبیات در نظام آموزشی است و به کارگیری آگاهانه آن توسط معلمان می تواند دانش آموزان را از شنوندگان منفعل به خوانندگان مشتاق و فعال متون ادبی تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

داستان گویی ، ادبیات ، علاقه مندسازی ، آموزش ادبیات ، روش تدریس ، دانش آموزان