نقش احساس کفایت در تداوم مشارکت کلاسی

مشارکت کلاسی، به عنوان یکی از شاخص های کلیدی یادگیری فعال و فرآیند تعامل اجتماعی در محیط آموزشی، نقش حیاتی در موفقیت تحصیلی و رشد شناختی دانش آموزان ایفا می کند. این مقاله مروری با هدف بررسی جامع و تحلیلی نقش «احساس کفایت» (Self-Efficacy) بر «تداوم مشارکت کلاسی» تهیه شده است. در این راستا، ابتدا مبانی نظری و ابعاد مختلف احساس کفایت، به ویژه نظریه خودکارآمدی بندورا، تشریح شده و سپس ماهیت و ابعاد مشارکت کلاسی مورد بررسی قرار گرفته است. تمرکز اصلی مقاله بر سازوکارهای روان شناختی است که از طریق آن ها باورهای کفایتی بر تمایل دانش آموزان به مشارکت فعال و پایدار در فعالیت های کلاسی اثر می گذارد. همچنین، نقش تسهیل گرانه یا بازدارنده معلم و محیط کلاسی در تقویت یا تضعیف این احساس مورد تحلیل قرار می گیرد. با مرور شواهد پژوهشی داخلی، نقاط قوت و ضعف مطالعات پیشین نقد شده و در نهایت، پیامدهای تربیتی و راهکارهای کاربردی برای پرورش احساس کفایت و ارتقای مشارکت پایدار ارائه می گردد. یافته های این مرور نشان می دهد که احساس کفایت نه تنها یک پیش بین قوی برای شروع مشارکت است، بلکه عامل اصلی تداوم تلاش و استمرار در مواجهه با چالش ها و شکست های موقتی کلاسی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

احساس کفایت ، خودکارآمدی ، مشارکت کلاسی ، تداوم یادگیری ، روانشناسی تربیتی.