نقش هماهنگی آموزشی–پرورشی مدرسه در رشد تحصیلی، اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی

دوره ابتدایی یکی از حساس ترین و تعیین کننده ترین مقاطع تحصیلی در نظام آموزش و پرورش است که در آن، پایه های رشد شناختی، اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان شکل می گیرد. تحقق اهداف آموزشی در این دوره، بدون توجه هم زمان به ابعاد پرورشی و تربیتی، نمی تواند پاسخ گوی نیازهای فردی و اجتماعی دانش آموزان باشد. ازاین رو، هماهنگی میان فعالیت های آموزشی و پرورشی مدرسه به عنوان یکی از مولفه های اساسی در تربیت همه جانبه دانش آموزان مطرح می شود.هدف این مقاله بررسی نقش هماهنگی آموزشی–پرورشی مدرسه در رشد تحصیلی، اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی است. پژوهش حاضر با روش توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای، اسناد بالادستی آموزش و پرورش و تجربیات میدانی آموزگاران و معاونان مدارس ابتدایی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تعامل سازنده و هماهنگ میان آموزگار ابتدایی، معاون آموزشی و معاون پرورشی، زمینه ساز بهبود پیشرفت تحصیلی، نهادینه شدن ارزش های اخلاقی و تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان می شود. نتایج این مطالعه بر ضرورت برنامه ریزی منسجم آموزشی–پرورشی و همکاری مستمر عوامل مدرسه در راستای تحقق تربیت تمام ساحتی دانش آموزان تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هماهنگی آموزشی–پرورشی ، دوره ابتدایی ، رشد تحصیلی ، رشد اخلاقی ، رشد اجتماعی