نظارت شهرداریها به عواقب توسعه حریم و حاشیه نشینی

جهان به سرعت در حال گسترش زندگی شهری است. سرعت رشد شهرنشینی در کشورهای در حال توسعه بیشتر از کشورهای توسعه یافته است. در ایران نیز شهرنشینی با روندی سریع و شتابان همراه بوده و این رشد شتابان، مسائل و معضلات بسیاری برای شهرهای ایران به دنبال داشته است. در این میان، حاشیه نشینی به عنوان آیینه تمام نمای مسائل شهری، جایگاه و اهمیت خاصی در تحقیقات اجتماعی دارد. عدم مشارکت، احساس تبعیض، نداشتن روحیه تعلق شهروندی، کامروایی معوق و ... از ویژگیهای عمده شخصیتی حاشیه نشینان است. رشد روزافزون شهرنشینی، مسائل و مشکلات جدید و خاصی را در زندگی و روابط انسانها به وجود آورده است. یکی از عمده ترین این مشکلات، مسئله مسکن می باشد. سیمای مسکن و تجهیزاتی که مراتب رفاه و آسایش ساکنانش را فراهم می کند ناشی از وضع اقتصادی صاحبان آنها می باشد. به همین دلیل، نامتعارف ترین و غیر استانداردترین خانه ها در مناطق شهری، متعلق به حاشیه نشین است. به طور کلی با توجه به ساختار شغلی مناطق حاشیه نشین می توان نتیجه گرفت که اشتغال غیرقانونی، کاذب، ناسالم، سیاه و زیرزمینی در میان ساکنان حاشیه نشین غلبه دارد، ساکنان این سکونتگاهها، اغلب فاقد تحصیلات یا توانمندی حرفه ای و مهارت شغلی لازم برای کسب فرصتهای شغلی بهتر هستند و چنین پیشینه ای مانع از اشتغال آنان در شهر می شود. از این رو، معمولا حاشیه نشینی، در بطن خود نوعی حاشیه نشینی اقتصادی به معنای اشتغال در بخش غیررسمی و عدم جذب در نظام اقتصاد شهری را به دنبال دارد.