تحلیل نقش مدیر مدرسه در مواجهه با مشکلات ساختاری مدارس ایران

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 33

فایل این مقاله در 13 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CSEMCONF01_1935

تاریخ نمایه سازی: 29 بهمن 1404

چکیده مقاله:

نظام آموزش وپرورش ایران به عنوان یک نظام متمرکز، با مجموعه ای از مشکلات ساختاری، اداری، مالی و انسانی روبه روست که عملکرد مدارس را به طور مستقیم تحت تاثیر قرار می دهد. در این میان، مدیر مدرسه به عنوان مهم ترین رکن اجرایی و حلقه واسط میان سیاست های کلان آموزشی و واقعیت های میدانی مدرسه، نقشی تعیین کننده در مواجهه با این چالش ها ایفا می کند. مشکلات ساختاری مدارس ایران شامل تمرکزگرایی شدید در تصمیم گیری، محدودیت اختیارات مدیران، کمبود منابع مالی، نارسایی در نظام تامین و توانمندسازی نیروی انسانی، تراکم دانش آموزان، ضعف زیرساخت های فیزیکی و فناوری، و ناهماهنگی میان برنامه های درسی رسمی و نیازهای واقعی مدرسه است. این شرایط، مدیر مدرسه را در موقعیتی پیچیده و چندلایه قرار می دهد که نیازمند مهارت های مدیریتی، رهبری آموزشی و توان حل مسئله است.هدف این پژوهش، تحلیل نقش مدیر مدرسه در مواجهه با مشکلات ساختاری مدارس ایران و بررسی راهبردها و شیوه هایی است که مدیران می توانند در چارچوب محدودیت های نظام متمرکز به کار گیرند. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که مدیر مدرسه، علی رغم محدودیت های قانونی و اداری، می تواند با اتخاذ رویکرد رهبری آموزشی و تحول آفرین، بخشی از پیامدهای منفی ساختارهای ناکارآمد را کاهش دهد. ایجاد فضای مشارکتی، تقویت ارتباط حرفه ای با معلمان و معاونان، جلب مشارکت اولیا و جامعه محلی، مدیریت بهینه منابع محدود، و تلاش برای انعطاف پذیری در اجرای برنامه های درسی از جمله راهبردهای موثر مدیران مدارس محسوب می شود.همچنین یافته ها حاکی از آن است که موفقیت مدیر مدرسه در مواجهه با مشکلات ساختاری، بیش از آنکه به اختیارات رسمی وابسته باشد، به سرمایه اجتماعی، مهارت های ارتباطی، قدرت تصمیم گیری موقعیتی و توان ایجاد انگیزه در کارکنان بستگی دارد. مدیرانی که از سبک های مشارکتی و حمایتی استفاده می کنند، در مقایسه با مدیران صرفا اداری، توان بیشتری در کاهش تنش های سازمانی، افزایش رضایت شغلی معلمان و بهبود کیفیت فرآیند یاددهی–یادگیری دارند. در نهایت، این پژوهش بر ضرورت بازنگری در سیاست های تمرکزگرایانه، افزایش اختیارات مدیران مدارس و توجه به آموزش های تخصصی مدیریت آموزشی تاکید می کند تا مدیر مدرسه بتواند نقش خود را به عنوان عامل تغییر و بهبود در مدرسه به طور موثر ایفا نماید.

نویسندگان