پیشرفت تحصیلی در سایه تعامل اولیا و مربیان

تعامل فعال و سازنده میان اولیا و مربیان به عنوان یکی از ارکان بنیادین نظام های آموزشی موثر شناخته می شود. این پژوهش با هدف تبیین اهمیت، چارچوب های نظری، و ارائه راهکارهای عملی برای تعمیق این تعامل در بافت نظام آموزشی ایران انجام شده است. پژوهش حاضر با بهره گیری از روش تحلیلی-توصیفی و با استناد به مبانی نظری برجسته در روانشناسی تربیتی و جامعه شناسی آموزش، به بررسی ابعاد مختلف این همکاری پرداخته است. نتایج نشان می دهد که مشارکت هدفمند والدین در فرآیند یادگیری، نه تنها به بهبود مستقیم عملکرد تحصیلی دانش آموز، بلکه به تقویت اعتمادبه نفس، افزایش انگیزه درونی و توسعه مهارت های اجتماعی و عاطفی وی کمک شایانی می نماید. چارچوب نظری پژوهش بر مدل های اکولوژیک برونفنبرنر و نظریه سرمایه اجتماعی بوردیو استوار است که در آن، خانواده و مدرسه به عنوان دو نهاد حیاتی در اکوسیستم رشد کودک تعریف می شوند.تحلیل ها نشان می دهد که شکاف موجود در برقراری ارتباط موثر، عمدتا ناشی از تفاوت های فرهنگی، انتظارات نامتوازن طرفین، و عدم وجود سازوکارهای سیستمی منسجم برای تسهیل گفتگو است. مدرسه اغلب نقش پیام رسان صرف را ایفا می کند، در حالی که خانواده ها ممکن است فاقد آگاهی کافی نسبت به روش های صحیح حمایت از یادگیری در منزل باشند. این مقاله پنج محور اصلی را مورد بررسی قرار می دهد: مبانی نظری تعامل، نقش محوری خانواده، مسئولیت مدرسه در تسهیل مشارکت، الگوهای اثربخش تعامل، و موانع ساختاری و فرهنگی موجود. نتایج کلیدی تاکید دارند که یک رویکرد سیستمی که در آن مدرسه، محیط یادگیری را به محیط خانه تسری دهد و والدین را به شرکای فعال در برنامه ریزی آموزشی تبدیل کند، امری ضروری است. دلالت های تربیتی این پژوهش بر لزوم بازنگری در سیاست های تعاملی، آموزش مستمر مدیران و معلمان در زمینه ارتباطات میان فردی، و ایجاد بستر مناسب برای گفتمان دوطرفه تاکید دارد. این همکاری به عنوان یک سرمایه اجتماعی تلقی می شود که بازدهی آن در موفقیت بلندمدت دانش آموزان تجلی می یابد و نیازمند توجه جدی در سطح سیاست گذاری های کلان آموزش و پرورش است.

کلیدواژه ها:

تعامل اولیا و مربیان ، پیشرفت تحصیلی ، مشارکت والدین ، سرمایه اجتماعی آموزشی ، نظام آموزشی ایران.