بررسی نقش هوش مصنوعی در تربیت اخلاقی در دانش آموزان

این مقاله به بررسی تعامل پیچیده میان هوش مصنوعی و اخلاق تربیتی می پردازد، با تمرکز بر چالش های پنهانی که در بستر آموزش هوشمند و سیستم های یادگیری تطبیقی ظهور می کنند. با پذیرش روزافزون فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی در محیط های آموزشی، لزوم واکاوی عمیق آثار اخلاقی، اجتماعی و روانشناختی آنها بیش از پیش احساس می شود. چکیده حاضر نشان می دهد که علیرغم مزایای متصور از جمله شخصی سازی آموزش و افزایش دسترسی، مخاطراتی جدی در حوزه هایی چون شفافیت الگوریتمی، سوگیری داده ها، نقض حریم خصوصی، کاهش نقش معلم و تهدید علیه خودمختاری یادگیرنده وجود دارد. این پژوهش با روش تحلیلی-توصیفی و با اتکا به چارچوب های فلسفه اخلاق و تربیت، استدلال می کند که غلبه بر این چالش ها مستلزم توسعه یک چارچوب اخلاقی جامع، چندبعدی و زمینه آگاه است که در آن تمامی ذی نفعان آموزشی مشارکت داشته باشند. در نهایت، مقاله بر ضرورت تلفیق «هوش انسانی» و «هوش مصنوعی» در یک اکوسیستم تربیتی متعادل که در آن ارزش های اخلاقی در هسته طراحی و اجرای فناوری قرار می گیرند، تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوع ، دانش آموزان ، یادگیری ، یادگیری تطبیقی ، آموزش شخصی سازی شده ، اخلاق تربیتی