بررسی نقش هنر و فعالیت های خلاق در رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان

این پژوهش به بررسی نقش حیاتی هنر و فعالیت های خلاق در توسعه و تقویت مهارت های اجتماعی دانش آموزان در محیط های آموزشی می پردازد. در عصر حاضر که پیچیدگی های تعاملات انسانی و چالش های ارتباطی رو به افزایش است، نظام های آموزشی بیش از هر زمان دیگری نیازمند رویکردهایی هستند که علاوه بر انتقال دانش، به رشد ابعاد عاطفی، اجتماعی و شخصیتی دانش آموزان نیز توجه کنند. هنر، با ماهیت درون نگر و برون گرای خود، بستری بی بدیل برای تمرین مهارت هایی چون همدلی، گوش دادن فعال، مذاکره، کار تیمی و حل تعارض فراهم می آورد. بیان مسئله اصلی این پژوهش، نادیده انگاشتن بالقوگی های یادگیری اجتماعی از طریق فعالیت های هنری در برنامه های درسی سنتی است. اهمیت موضوع در آن نهفته است که شکوفایی اجتماعی دانش آموزان، پیش نیاز موفقیت تحصیلی، سازگاری فردی و مشارکت فعال در جامعه آینده است. روش پژوهش مورد استفاده در این مقاله، توصیفی–تحلیلی است که بر اساس مرور جامع ادبیات نظری، یافته های پژوهشی پیشین و تحلیل مفهومی رابطه میان مولفه های هنری (مانند نمایش، موسیقی، تجسمی) و مولفه های اجتماعی (مانند تعامل، همکاری و تنظیم هیجانات) شکل گرفته است. نتایج کلی این پژوهش نشان می دهد که تلفیق نظام مند فعالیت های خلاق در فرآیند آموزش، به ویژه در مراحل ابتدایی و متوسطه، منجر به افزایش معنادار در سطح درک متقابل، بهبود توانایی ابراز وجود موثر و کاهش رفتارهای مشکل ساز در محیط مدرسه می شود. این مقاله استدلال می کند که هنر نباید صرفا به عنوان یک درس جانبی تلقی شود، بلکه باید به عنوان یک زبان جهانی و ابزاری قدرتمند برای تحقق اهداف یادگیری اجتماعی-عاطفی (SEL) در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

هنر ، خلاقیت ، مهارت های اجتماعی ، یادگیری اجتماعی-عاطفی ، تعامل گروهی ، تعلیم و تربیت.