معلم به عنوان الگوی یادگیری مادام العمر/

در پارادایم نوین آموزش و پرورش که با سرعت شتابان تحولات فناورانه و پیچیدگی های اجتماعی هزاره سوم تعریف می شود، مفهوم "یادگیری مادام العمر" از یک آرمان صرف به یک ضرورت حیاتی برای بقای فردی و توسعه اجتماعی تبدیل شده است. این مقاله با هدف بررسی و تبیین نقش کانونی معلم به عنوان الگوی بنیادین برای نهادینه سازی این فرهنگ در میان دانش آموزان، به تحلیل نقش معلم فراتر از انتقال دهنده دانش رسمی می پردازد. مسئله اصلی این پژوهش بر این محور استوار است که چگونه می توان عملکرد معلم را از یک مجری برنامه درسی به یک نمونه فعال و پویا از یادگیرنده مستمر تبدیل کرد و تاثیر این تحول هویتی بر کیفیت یادگیری و شکل گیری نگرش مادام العمر در نسل های آینده را تحلیل نمود. اهمیت این پژوهش در آن است که نظام های آموزشی اغلب بر توسعه حرفه ای معلمان تمرکز دارند، اما کمتر به بازتعریف این توسعه به عنوان یک فرایند عمومی و الگویی برای دانش آموزان توجه کرده اند. رویکرد تحلیلی مقاله بر مبنای تلفیق نظریه های یادگیری اجتماعی (بندورا)، نظریه کنش پژوهی (Schön) و مدل های توسعه سازمانی یادگیرنده (Senge) استوار است. ابتدا، ابعاد مفهومی یادگیری مادام العمر و تغییر نقش معلم در قرن بیست و یکم تشریح می شود. سپس، هویت حرفه ای معلم یادگیرنده، نقش آن در توسعه فرهنگ سازمانی مدرسه، تاثیر مستقیم آن بر کیفیت تدریس و به ویژه انگیزش درونی دانش آموزان برای یادگیری مستمر، و در نهایت چالش های ساختاری نهادینه کردن این الگو مورد واکاوی قرار می گیرد. جمع بندی کلی مقاله نشان می دهد که معلم صرفا حامل محتوای آموزشی نیست، بلکه متولی اصلی مهندسی نگرش است؛ اگر معلم خود متعهد به یادگیری مستمر، بازاندیشی و انطباق پذیری باشد، این ویژگی درونی ترین ساختار یادگیری دانش آموزان را شکل خواهد داد و آموزش را از یک دوره مقطعی به یک سیر تکاملی همیشگی تبدیل خواهد کرد. تحقق این امر نیازمند بازنگری در نظام های ارزشیابی حرفه ای، حمایت های سازمانی و تعریف مجدد رابطه قدرت در محیط کلاس درس است.

کلیدواژه ها:

یادگیری مادام العمر ، الگوی یادگیری ، هویت حرفه ای معلم ، فرهنگ سازمانی یادگیرنده ، انگیزش درونی ، توسعه حرفه ای مستمر