شرم و کم رویی: کمک به دانش آموزان انزواطلب برای مشارکت کلاسی

شرم، کم رویی و انزوای اجتماعی در محیط های آموزشی، یکی از چالش های بنیادین است که نه تنها بر سلامت روان دانش آموزان تاثیر می گذارد، بلکه فرآیند یادگیری و پیشرفت تحصیلی آنان را نیز به شدت تحت الشعاع قرار می دهد. دانش آموزانی که از مشارکت در فعالیت های کلاسی اجتناب می کنند، اغلب فرصت های طلایی برای بازخورد اصلاحی، تقویت مهارت های کلامی و توسعه هوش هیجانی را از دست می دهند. این مقاله با رویکردی چندبعدی، به بررسی تفاوت های میان درون گرایی، کم رویی و اضطراب اجتماعی پرداخته و ریشه های بیولوژیک و محیطی این پدیده را واکاوی می کند. در ادامه، راهکارهای عملی و مبتنی بر شواهد برای معلمان و مربیان ارائه می شود تا بتوانند فضای کلاس را به محیطی امن برای این دانش آموزان تبدیل کنند. تکنیک های آموزشی تدریجی، روش های حساسیت زدایی منظم در کلاس درس و نقش تعاملات خانواده و مدرسه در کاهش انزواطلبی، محورهای اصلی این پژوهش هستند. هدف نهایی، توانمندسازی سیستم آموزشی برای ادغام دانش آموزان حاشیه نشین در بطن فعالیت های یادگیری است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: شرم و کم رویی ، انزوای اجتماعی دانش آموزان ، مشارکت کلاسی ، اضطراب اجتماعی ، روان شناسی تربیتی ، مدیریت کلاس ، مهارت های ارتباطی.