مدرسه بدون دفتر حضور و غیاب با تحلیل مشارکت یادگیری

پژوهش حاضر با هدف تبیین مفهوم «مدرسه بدون دفتر حضور و غیاب» بر پایه تحلیل مشارکت یادگیری انجام شده است. در الگوی سنتی، حضور فیزیکی دانش آموزان معیار اصلی سنجش تعهد آموزشی تلقی می شود؛ حال آنکه در رویکردهای نوین یادگیری، به ویژه در چارچوب نظریه ساخت گرایی اجتماعی برگرفته از دیدگاه های Lev Vygotsky و نظریه یادگیری تجربی John Dewey، کیفیت مشارکت فعال در فرایند یادگیری جایگزین شاخص های کمی حضور می شود.در این رویکرد، به جای ثبت صرف حضور یا غیاب، شاخص هایی همچون تعامل در کلاس، مشارکت در بحث های گروهی، انجام پروژه های مشترک، بازخورد مستمر و تولید محتوای یادگیرنده محور مورد ارزیابی قرار می گیرد. ابزارهای فناورانه و سامانه های مدیریت یادگیری امکان تحلیل داده های مشارکتی را فراهم ساخته و با بهره گیری از یادگیری تحلیلی (Learning Analytics)، تصویری دقیق تر از درگیری شناختی و اجتماعی دانش آموز ارائه می دهند.یافته های تحلیلی نشان می دهد حذف دفتر سنتی حضور و غیاب، در صورت جایگزینی با نظام ارزیابی مبتنی بر مشارکت یادگیری، می تواند به افزایش انگیزش درونی، مسئولیت پذیری، عدالت آموزشی و بهبود کیفیت یادگیری منجر شود. با این حال، تحقق این الگو مستلزم تغییر نگرش مدیریتی، بازتعریف شاخص های ارزشیابی، توانمندسازی معلمان و ایجاد زیرساخت های فناورانه مناسب است.در نهایت، «مدرسه بدون دفتر حضور و غیاب» نه به معنای بی نظمی، بلکه بیانگر گذار از کنترل فیزیکی به پایش هوشمند و کیفی یادگیری است؛ رویکردی که تمرکز آن بر عمق یادگیری و مشارکت معنادار دانش آموزان در فرایند تعلیم و تربیت است.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی فرایندی ، یادگیری فعال ، ساخت گرایی اجتماعی ، تعامل آموزشی ، انگیزش درونی ، عدالت آموزشی ، سنجش کیفی یادگیری