چگونه ابزارهای دیجیتال را بدون سر در گمی، به تار و پود روندهای مدرسه گره بزنیم؟

این پژوهش به بررسی این پرسش محوری می پردازد که: «چگونه می توان ابزارهای دیجیتال را به طور یکپارچه و معنادار در تار و پود فرآیندهای روزمره یک محیط آموزشی ادغام کرد؟» با توجه به شکاف موجود در چارچوب های دقیق برای نقشه برداری فرآیندی و کمی سازی اصطکاک های سازمانی ناشی از ناهماهنگی دیجیتال، مطالعه حاضر با هدف ارائه راهکارهای عملی طراحی شد. روش شناسی تحقیق بر یک طراحی ترکیبی (Mixed-Methods) با رویکرد اقدام پژوهی تفسیری (Interpretive Action Research) استوار بود که شامل طرح پیش آزمون-پس آزمون کمی و مصاحبه های نیمه ساختاریافته کیفی بود. شرکت کنندگان شامل معلمان و مدیران در مدارس متوسطه بودند و تحلیل ها بر مبنای مدل پذیرش فناوری (TAM) و نظریه انتشار نوآوری (DOI) انجام گرفت. کلیدی ترین یافته ها نشان داد که موفقیت ادغام بیش از آنکه وابسته به کیفیت سخت افزار باشد، به سطح مهارت های معلمان و استقرار یک سیستم پشتیبانی فنی واکنش گرا و سریع العمل وابسته است. همچنین، نتایج حاکی از آن بود که ادغام تنها زمانی به نتایج یادگیری مثبت منجر می شود که بر شخصی سازی محتوا متمرکز باشد و نه صرفا اتوماسیون وظایف اداری. این پژوهش بر لزوم تدوین مدل هایی برای نقشه برداری فرآیندی جهت کمی سازی هزینه های پنهان ناهماهنگی داده ها تاکید می کند و دلالت بر این دارد که موفقیت تحول دیجیتال نیازمند گذار از سرمایه گذاری صرف بر ابزار به سرمایه گذاری استراتژیک بر آمادگی انسانی و یکپارچه سازی سیستمی عمیق است.