روش های تدریس گروهی و مقایسه ی آن با تدریس فردی: تاثیر بر عملکرد دانش آموزان

نظام آموزشی به عنوان رکن اساسی توسعه جوامع همواره در جستجوی روش هایی کارآمدتر برای ارتقای سطح یادگیری و شکوفایی استعدادهای فراگیران بوده است و در این میان انتخاب شیوه تدریس مناسب نقشی حیاتی در تعیین کیفیت خروجی های تربیتی ایفا می کند زیرا نحوه انتقال مفاهیم توسط مربی مستقیما بر درک عمیق و ماندگاری مطالب در ذهن دانش آموز تاثیرگذار خواهد بود. اهمیت بررسی تطبیقی میان روش های تدریس گروهی و تدریس فردی از آن جهت حائز ضرورت است که هر یک از این دو رویکرد دارای مزایا و محدودیت های منحصر به فردی هستند که شناخت دقیق آن ها می تواند به معلمان کمک کند تا با توجه به ماهیت درس و ویژگی های روانشناختی مخاطبان خود بهترین استراتژی آموزشی را برگزینند و از هدر رفت منابع ارزشمند زمان و انرژی جلوگیری نمایند. عدم تعادل در به کارگیری این دو سبک آموزشی ممکن است منجر به کاهش اعتماد به نفس برخی فراگیران یا ایجاد حس انزوا در دیگران شود و بنابراین تحلیل علمی و موشکافانه تاثیرات متقابل این روش ها بر عملکرد کلی دانش آموزان امری اجتناب ناپذیر به نظر می رسد تا بتوان با ارائه تصویری شفاف از کارکردهای هر کدام گامی موثر در جهت اصلاح فرآیندهای کلاسی برداشت. هدف نهایی این نوشتار تبیین جایگاه هر یک از این شیوه ها در اکوسیستم آموزشی مدرن است تا مشخص گردد که چگونه تلفیق هوشمندانه یا تفکیک موقعیتی آن ها می تواند بستر مناسبی برای رشد همه جانبه مهارت های شناختی و اجتماعی فراهم آورد و مانع از رکود آموزشی گردد. در واقع غفلت از ظرایف موجود در دینامیک گروهی یا نادیده گرفتن لزوم توجه ویژه به تفاوت های فردی در آموزش تک نفره می تواند شکافی عمیق بین اهداف برنامه درسی و دستاوردهای واقعی ایجاد کند که پر کردن این شکاف نیازمند بازنگری جدی در اصول رایج است. این پژوهش سعی دارد تا بدون قضاوت زود هنگام واقعیت های میدانی را آشکار سازد و نشان دهد که موفقیت تحصیلی تنها وابسته به محتوای آموزشی نیست بلکه بستگی شدیدی به بستر اجتماعی و روانی حاکم بر فرآیند تدریس دارد که باید با دقت نظر مدیریت شود تا نتیجه مطلوب حاصل گردد.

کلیدواژه ها:

تدریس گروهی ، تدریس فردی ، عملکرد تحصیلی ، نظام آموزشی ، یادگیری مشارکتی