رابطه سبک های ارتباطی معلم با خودکارآمدی تحصیلی: نقش میانجی گری نیازهای روان شناختی و انگیزش

پژوهش حاضر با هدف تبیین مکانیسم های روان شناختی موثر بر پیشرفت تحصیلی، به بررسی نقش محوری سبک های تعاملی معلم در شکل گیری باورهای انگیزشی دانش آموزان می پردازد. با استناد به نظریه خودتعیین گری (SDT) و نظریه شناختی-اجتماعی بندورا، این مطالعه فرض می کند که کیفیت رابطه معلم-دانش آموز، پیش بین کننده اصلی احساس شایستگی و خودمختاری در فراگیران است. در این راستا، تاثیر دو سبک غالب “حمایت از خودمختاری” و “سبک کنترلی” بر ابعاد انگیزش (درونی/بیرونی) و خودکارآمدی مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته ها نشان می دهد که اتخاذ سبک تعاملی حمایت گرانه توسط معلم، از طریق ارضای نیازهای اساسی روان شناختی، منجر به افزایش انگیزش درونی و در نهایت ارتقای خودکارآمدی تحصیلی می شود. در مقابل، رفتارهای کنترلی و بازخوردهای منفی، با تضعیف حس عاملیت دانش آموز، به انگیزش بیرونی ناپایدار و اضطراب تحصیلی دامن می زنند. این پژوهش بر ضرورت بازنگری در برنامه های تربیت معلم با تمرکز بر مهارت های ارتباطی و روان شناختی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

نظریه خودتعیین گری ، سبک حمایت از خودمختاری ، انگیزش درونی ، ادراک شایستگی ، روان سنجی تربیتی.