تحلیل تاثیر سبک های تدریس معلمان بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان

هدف از انجام این پژوهش بررسی تاثیر سبک های تدریس معلمان بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان بود. انگیزش تحصیلی به عنوان یکی از عوامل اساسی در موفقیت آموزشی، تحت تاثیر متغیرهای متعددی قرار دارد که سبک تدریس معلم از مهم ترین آن ها محسوب می شود. این پژوهش با رویکرد توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای و یافته های پژوهش های پیشین انجام شد. نتایج نشان داد سبک های تدریس فعال، مشارکتی و یادگیرنده محور تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش انگیزش تحصیلی دانش آموزان دارند. در این سبک ها، فراهم شدن فرصت مشارکت، تعامل و اظهار نظر موجب تقویت انگیزش درونی، علاقه به یادگیری و احساس خودکارآمدی می شود. در مقابل، سبک های تدریس سنتی و معلم محور که بر انتقال یک سویه مطالب تاکید دارند، اغلب با کاهش انگیزش، بی علاقگی و یادگیری سطحی همراه هستند. یافته ها همچنین بیانگر آن است که سبک تدریس حمایتی، از طریق ایجاد رابطه عاطفی مثبت، ارائه بازخورد سازنده و توجه به تفاوت های فردی، نقش موثری در افزایش انگیزش تحصیلی ایفا می کند. علاوه بر این، استفاده هدفمند از روش های مسئله محور و فناوری های آموزشی، در صورتی که متناسب با اهداف آموزشی به کار گرفته شوند، می تواند جذابیت فرایند یادگیری را افزایش دهد. در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت به کارگیری انعطاف پذیر از سبک های تدریس متناسب با شرایط کلاس و ویژگی های دانش آموزان تاکید دارد و نشان می دهد توانمندسازی در این زمینه می تواند به ارتقای انگیزش دانش آموزان منجر شود.

کلیدواژه ها:

معلم ، دانش آموز ، تدریس ، سبک تدریس ، انگیزه