مدیریت مصرف نیتروژن در کشت مخلوط ذرت شیرین و لوبیا قرمز

به منظور بررسی اثر کاربرد نیتروژن در کشت مخلوط ذرت شیرین با لوبیا قرمز، آزمایشی در سال زراعی ۱۳۹۸-۱۳۹۷ به صورت کرت های خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار اجرا شد. کرت های اصلی عبارت از سطوح مصرف نیتروژن از منبع کود اوره (۰،۸۰، ۱۶۰، ۲۴۰ کیلوگرم در هکتار) بودند و الگوی کشت در پنج سطح (کشت مخلوط یک ردیف ذرت یک ردیف لوبیا قرمز، یک ردیف ذرت دو ردیف لوبیا قرمز، دو ردیف ذرت یک ردیف لوبیا قرمز و کشت خالص لوبیا قرمز و ذرت) کرت های فرعی را تشکیل می دادند. نتایج نشان داد که ترکیب تیماری ۲۴۰ کیلوگرم در هکتار کود نیتروژن به همراه کشت خالص ذرت شیرین از نظر وزن تر کل (۳۶۳۱۹/۸ کیوگرم در هکتار)، وزن دانه قابل کنسرو (۳۶۳۱/۹ کیلوگرم در هکتار)، عملکرد بیولوژیک (۱۲۹۶۶/۱ کیلوگرم در هکتار) و وزن خشک دانه (۱۴۸۴/۷ کیلوگرم در هکتار) نسبت به دیگر ترکیب های تیماری برتر بود. هم چنین الگوی کشت دو ردیف ذرت و یک ردیف لوبیا قرمز از نظر طول بلال (۳۲/۶ سانتی متر) و تعداد دانه در ردیف (۳۵/۷ عدد) از خود برتری نشان داد. با این حال، ترکیب تیماری ۸۰ و ۱۶۰ کیلوگرم در هکتار و الگوی کشت مخلوط یک ردیف ذرت شیرین و دو ردیف لوبیا قرمز بیش ترین شاخص نسبت برابری زمین (۱/۱) را داشت. به طورکلی ترکیب های کشت دو ردیف ذرت شیرین به همراه یک ردیف لوبیا قرمز و یک ردیف ذرت شیرین و دو ردیف لوبیا قرمز و سطح کودی ۱۶۰ و ۲۴۰ کیلوگرم در هکتار می تواند موجب بهبود عملکرد ذرت شیرین و لوبیا قرمز شود و کشت آن قابل توصیه است.

کلیدواژه ها:

آرایش کاشت ، عملکرد بیولوژیک ، نسبت برابری زمین ، وزن دانه قابل کنسرو