تاثیر خودتنظیمی یادگیری بر عملکرد تحصیلی: نقش میانجی باورهای خودکارآمدی

هدف این پژوهش بررسی تاثیر خودتنظیمی یادگیری بر عملکرد تحصیلی و نقش میانجی باورهای خودکارآمدی در این رابطه بود. روش تحقیق از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان دوره دوم دبستان شهر مهاباد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود که ۴۰۰ نفر از آنان به صورت خوشه ای چندمرحله ای به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از سه ابزار استفاده شد: مقیاس خودتنظیمی یادگیری پینتریچ (۱۹۹۱)، مقیاس خودکارآمدی تحصیلی شرر و همکاران (۱۹۸۲) و معدل نیم سال تحصیلی به عنوان شاخص عملکرد تحصیلی. تحلیل داده ها با استفاده از روش مدل سازی معادلات ساختاری و نرم افزار آموس انجام شد. یافته ها نشان دادند که خودتنظیمی یادگیری تاثیر مستقیم و معناداری بر عملکرد تحصیلی دارد و این تاثیر از طریق باورهای خودکارآمدی به طور غیرمستقیم تقویت می شود. نوآوری این پژوهش در تحلیل همزمان تاثیر مستقیم و غیرمستقیم این دو متغیر و بررسی نقش میانجی باورهای خودکارآمدی است. در نتیجه، تقویت خودتنظیمی یادگیری و باورهای خودکارآمدی می تواند به بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان کمک کند. پیشنهاد می شود که سیاست گذاران آموزشی و معلمان برنامه های آموزشی هدفمندی برای تقویت این مهارت ها طراحی کنند.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، باورهای خودکارآمدی ، عملکرد تحصیلی ، مدل سازی معادلات ساختاری ، آموزش