مدیریت تغییر آموزشی و مقاومت معلمان در برابر نوآوری

تحولات شتابان اجتماعی، فناورانه و دانشی، نظام های آموزشی را ناگزیر از پذیرش تغییر و نوآوری کرده است و در این میان، مدیریت تغییر آموزشی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی توسعه کیفیت آموزش اهمیت ویژه ای یافته است. با وجود تاکید سیاست گذاران بر ضرورت نوآوری، مقاومت معلمان در برابر تغییرات آموزشی همچنان یکی از چالش های اساسی در مسیر اجرای موفق اصلاحات آموزشی به شمار می آید. هدف این مقاله تبیین مفهومی و تحلیلی مدیریت تغییر آموزشی، شناسایی ابعاد و عوامل مقاومت معلمان در برابر نوآوری و بررسی راهبردهای موثر برای کاهش این مقاومت و تسهیل پذیرش تغییر است. پژوهش حاضر به صورت تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات و منابع معتبر علمی انجام شده است. در این چارچوب، ضمن واکاوی مبانی نظری مدیریت تغییر و نوآوری آموزشی، ریشه های فردی، حرفه ای، سازمانی و فرهنگی مقاومت معلمان مورد تحلیل قرار گرفته و نقش رهبری آموزشی، مشارکت حرفه ای معلمان و توانمندسازی مستمر آنان در مدیریت اثربخش تغییر تبیین شده است. نتایج نشان می دهد که مقاومت معلمان پدیده ای چندبعدی و قابل مدیریت است و با اتخاذ رویکردی مشارکتی، تقویت اعتماد سازمانی، توجه به هویت حرفه ای معلمان و فراهم سازی حمایت های نهادی می توان زمینه پذیرش نوآوری و پایداری تغییرات آموزشی را فراهم ساخت. این یافته ها می تواند مبنایی برای سیاست گذاری آگاهانه و برنامه ریزی عملی در نظام های آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت تغییر آموزشی ، نوآوری آموزشی ، مقاومت معلمان ، رهبری آموزشی ، توسعه حرفه ای معلمان