تاثیر روابط معلم و دانش آموز بر انگیزه یادگیری

روابط معلم و دانش آموز یکی از تعیین کننده ترین مولفه ها در شکل گیری انگیزه یادگیری و تداوم مشارکت تحصیلی است. این مقاله با هدف تبیین سازوکارهای اثرگذاری کیفیت رابطه آموزشی بر انگیزه، و نیز شناسایی مولفه هایی که می توانند این اثر را تقویت یا تضعیف کنند، تدوین شده است. روش تحقیق به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی مقالات معتبر انجام شده است. یافته ها نشان می دهد رابطه ای که بر احترام، اعتماد، حمایت عاطفی و شناختی، عدالت آموزشی و ارتباط اثربخش استوار باشد، از مسیرهایی مانند تقویت احساس تعلق، افزایش ادراک شایستگی و خودکارآمدی، بهبود امنیت روانی، و رشد خودتنظیمی، انگیزه درونی و پایداری تلاش دانش آموز را افزایش می دهد. در مقابل، تعاملات تنش زا، بی ثبات یا مبتنی بر برچسب زنی و تبعیض ادراک شده، با کاهش علاقه، افزایش اجتناب از تکلیف و افت مشارکت همراه می شود. همچنین نقش عوامل زمینه ای مانند فرهنگ مدرسه، اندازه کلاس، ویژگی های فردی معلم و دانش آموز و میزان همکاری خانواده در شدت و جهت این رابطه برجسته است. نتیجه گیری مقاله بر ضرورت رویکرد رابطه محور در مدیریت کلاس، کیفیت بخشی به بازخورد، و توانمندسازی معلمان برای ایجاد اقلیم حمایتی به منظور ارتقای انگیزه یادگیری تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

روابط معلم و دانش آموز ، انگیزه یادگیری ، حمایت آموزشی ، احساس تعلق ، خودکارآمدی ، مشارکت تحصیلی