آموزش معکوس و تاثیر آن بر تعامل معلم و دانش آموز

آموزش معکوس به عنوان رویکردی در یادگیری فعال، با جابه جایی ارائه محتوا به بیرون از کلاس و اختصاص زمان کلاس به فعالیت های تعاملی، می تواند کیفیت ارتباط آموزشی را دگرگون کند. هدف این مقاله تبیین سازوکارهای اثرگذاری آموزش معکوس بر تعامل معلم و دانش آموز و شناسایی پیامدهای آن در ابعاد شناختی، عاطفی و رفتاری است. روش تحقیق این مقاله به صورت تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و مقالات معتبر انجام شده است. داده های نظری با تمرکز بر الگوهای طراحی پیش کلاس، راهبردهای فعالیت درون کلاس و شیوه های بازخورد و ارزشیابی فرایندی تحلیل شد تا پیوند میان عناصر طراحی و شاخص های تعامل روشن گردد. نتایج نشان می دهد آموزش معکوس با افزایش فرصت گفت وگو و پرسش گری، تقویت نقش تسهیل گری معلم، فعال سازی مشارکت گروهی و فراهم سازی بازخورد بهنگام، تعامل شناختی را از سطح پاسخ محور به سطح استدلال محور ارتقا می دهد و همزمان با افزایش احساس تعلق، امنیت روانی و خودکارآمدی، تعامل عاطفی را بهبود می بخشد. همچنین با شفاف سازی انتظارهای یادگیری، مسئولیت پذیری و خودتنظیمی دانش آموزان تقویت شده و تعامل رفتاری در قالب پیگیری تکلیف، حضور فعال و همکاری پایدارتر می شود. با وجود این، کیفیت منابع پیش کلاس، دسترس پذیری فناوری و مهارت های مدیریت کلاس نقش تعیین کننده ای در موفقیت این رویکرد دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش معکوس ، تعامل معلم و دانش آموز ، یادگیری فعال ، خودتنظیمی ، بازخورد آموزشی