پیوند روان شناسی یادگیری با تحول آموزشی در عصر آموزش نوین: تحلیل نظریه های کلاسیک و نوین یادگیری و کاربرد آن ها در کلاس های امروز

تحول شتابان نظام های آموزشی در عصر آموزش نوین، بیش از هر زمان دیگر، ضرورت بازاندیشی در مبانی روان شناختی یادگیری را برجسته ساخته است. روان شناسی یادگیری به عنوان یکی از ارکان نظری علوم تربیتی، نقشی اساسی در طراحی، اجرا و ارزیابی فرآیندهای آموزشی ایفا می کند و پیوند آن با تحولات فناورانه و رویکردهای نوین آموزشی، افق های تازه ای را پیش روی آموزش معاصر گشوده است. هدف این پژوهش، تحلیل پیوند میان روان شناسی یادگیری و تحول آموزشی در عصر آموزش نوین، با تمرکز بر بررسی تطبیقی نظریه های کلاسیک و نوین یادگیری و تبیین کاربردهای عملی آن ها در کلاس های آموزشی امروز است. پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و به روش کتابخانه ای انجام شده و داده ها از طریق مطالعه و تحلیل نظام مند کتاب های معتبر روان شناسی یادگیری، مقالات علمی–پژوهشی داخلی و خارجی، و اسناد و گزارش های مرتبط با آموزش نوین گردآوری شده اند. در این مطالعه، نظریه های کلاسیک یادگیری از جمله رفتارگرایی، شناخت گرایی و سازنده گرایی، در کنار نظریه های نوین همچون یادگیری اجتماعی–شناختی، یادگیری موقعیتی، یادگیری خودتنظیم و رویکردهای مبتنی بر فناوری های دیجیتال مورد بررسی و مقایسه قرار گرفته اند. یافته های تحلیلی پژوهش نشان می دهد که اگرچه نظریه های کلاسیک همچنان پایه های مفهومی مهمی برای درک فرآیند یادگیری فراهم می کنند، اما پاسخ گویی به نیازهای آموزشی عصر حاضر مستلزم بهره گیری از رویکردهای نوین یادگیری است که بر نقش فعال یادگیرنده، تعامل اجتماعی، یادگیری معنادار و استفاده از فناوری های آموزشی تاکید دارند. بر این اساس، تلفیق آگاهانه نظریه های روان شناسی یادگیری با تحولات آموزشی می تواند به بهبود کیفیت تدریس، افزایش انگیزش یادگیرندگان و ارتقای اثربخشی کلاس های آموزشی در آموزش نوین منجر شود.

کلیدواژه ها:

روان شناسی یادگیری ، تحول آموزشی ، نظریه های کلاسیک یادگیری ، نظریه های نوین یادگیری ، آموزش نوین