بررسی کیفی و کمی اثر بازخوردهای مثبت و منفی معلمان بر ابعاد مختلف سلامت روانی((شامل اضطراب آموزشی و انگیزش تحصیلی)) و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان

هدف اصلی پژوهش حاضر، بررسی کیفی و کمی اثرات بازخوردهای مثبت و منفی معلمان بر ابعاد مختلف سلامت روانی (شامل اضطراب آموزشی و انگیزش تحصیلی) و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. بازخوردهای کلامی و غیرکلامی معلمان به عنوان یکی از قوی ترین عوامل محیطی در کلاس درس، به طور مستقیم بر نحوه ادراک دانش آموزان از شایستگی خود تاثیر می گذارند. در این راستا، نظریه خودتعیین گری (SDT) و یافته های متاآنالیز هتی و تیمپرلی مبنای نظری این مطالعه قرار می گیرد. بازخوردهای سازنده و متمرکز بر فرآیند (Process Feedback) نه تنها به بهبود عملکرد کمک می کنند، بلکه با تقویت انگیزش درونی، سلامت روان تحصیلی دانش آموزان را نیز ارتقا می دهند. در مقابل، بازخوردهای انتقادی یا شخصی سازی شده (Personal Feedback) ممکن است با ایجاد حس ناکارآمدی و افزایش اضطراب، عملکرد و سلامت روانی دانش آموز را به خطر اندازد. این تحقیق با استفاده از رویکرد ترکیبی، به دنبال ارائه مدل های عملیاتی برای بازخورد اثربخش و حمایتی در نظام آموزشی ایران است.