تدریس به مثابه روایت؛ معلم، قصه گوی دانایی

این مقاله به بررسی جایگاه تدریس به مثابه روایت و نقش محوری معلم به عنوان قصه گوی دانایی در فرایند آموزش می پردازد. در پارادایم های نوین آموزشی، یادگیری صرفا انتقال اطلاعات نیست، بلکه فرایندی ساخت یابنده و تعاملی است که در بستر معنا شکل می گیرد. روایت به عنوان یکی از کهن ترین و طبیعی ترین شیوه های انتقال فرهنگ، ارزش ها و دانش، ظرفیت بالایی برای ایجاد معنا و عمق بخشیدن به تجارب یادگیری دارد. این پژوهش با تکیه بر مبانی نظری ساخت گرایی و تعامل گرایی، نقش روایت را در تسهیل یادگیری معنادار، تعمیق درک و پرورش تفکر انتقادی بررسی می کند. معلم در این رویکرد، از یک منتقل کننده صرف دانش به یک راوی فعال تبدیل می شود که با استفاده از ساختار روایی، مفاهیم انتزاعی را ملموس ساخته و ارتباطات بین اجزای دانش را آشکار می سازد. مقاله حاضر به تشریح کارکردهای تربیتی روایت در کلاس درس، مهارت های لازم برای تبدیل شدن به یک قصه گوی موثر، و همچنین چالش ها و محدودیت های پیاده سازی این رویکرد در نظام های آموزشی سنتی می پردازد و در نهایت، پیامدهای مثبت این نگرش بر انگیزش درونی دانش آموزان و توسعه شایستگی های اجتماعی و عاطفی آن ها را مورد تاکید قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

تدریس روایی ، روایت ، یادگیری معنادار ، معلم ، قصه گویی ، دانش ، آموزش.