روابط عمومی آموزشی در عصر روایت سازی؛ از اطلاع رسانی اداری تا اعتمادسازی اجتماعی

نهاد آموزش وپرورش همواره یکی از ارکان اساسی شکل گیری سرمایه اجتماعی و انتقال ارزش های بنیادین جامعه محسوب می شود. در عصر حاضر که با تحولات بنیادین در عرصه ارتباطات، اطلاعات و انتظارات عمومی از نهادهای رسمی همراه است، نقش روابط عمومی در این نهاد حیاتی، دستخوش دگرگونی اساسی شده است. رویکردهای سنتی روابط عمومی که عمدتا بر اطلاع رسانی اداری، انتشار بخشنامه ها و مدیریت یک سویه اخبار متمرکز بودند، دیگر کارآمدی لازم برای پاسخگویی به پیچیدگی های ارتباطی جامعه مدرن را ندارند. جامعه امروز، از نهادهای آموزشی انتظار شفافیت، تعامل دوسویه، معناپردازی و پاسخگویی فعالانه را دارد.در این راستا، مقاله حاضر به بررسی تحول نقش روابط عمومی آموزشی از یک کارکرد اداری به یک کارکرد راهبردی مبتنی بر «روایت سازی» می پردازد. روایت سازی به معنای خلق، مدیریت و انتشار داستان های معتبر، شفاف و انسانی از فعالیت ها، دستاوردها و ارزش های نهاد آموزشی است که می تواند فراتر از اطلاع رسانی صرف، به اعتمادسازی اجتماعی کمک کند. عصر حاضر، عصر اطلاعات است، اما پیش از هر چیز، عصر روایت هاست؛ جایی که مخاطبان نه با گزارش های خشک اداری، بلکه با روایت های جذاب و انسانی است که ارتباط عمیق برقرار کرده و به سازمان ها اعتماد می کنند.این پژوهش با اتکا به مفاهیمی چون ارتباطات نوین، سرمایه اجتماعی، روایت نهادی، مشارکت ذی نفعان، شفافیت و اقناع افکار عمومی، به تبیین چگونگی گذار از مدل های ارتباطی قدیمی به مدل های جدید روابط عمومی آموزشی خواهد پرداخت. همچنین، نقش محوری رسانه های دیجیتال و شبکه های اجتماعی در تسهیل این فرآیند و چالش های مرتبط با آن مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد. در نهایت، مقاله بر این نکته تاکید می کند که روابط عمومی آموزشی در عصر جدید، ابزاری برای مدیریت تصویر ذهنی، تقویت هویت سازمانی و بسیج اجتماعی ذی نفعان پیرامون اهداف تربیتی و آموزشی است؛ هدفی که تنها از طریق روایت سازی آگاهانه، منسجم و شفاف قابل دستیابی است. این تحول، روابط عمومی را از صرفا یک واحد پشتیبانی اداری، به یک کنشگر راهبردی در مسیر اعتمادسازی و ارتقاء مشروعیت اجتماعی نظام آموزشی ارتقاء می دهد.

کلیدواژه ها:

روابط عمومی آموزشی ، روایت سازی ، اعتماد اجتماعی ، ارتباطات سازمانی ، سرمایه اجتماعی ، مدرسه و جامعه