نقش برجسته فناوری های نوین دیجیتال در بهبود کیفیت یادگیری

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 8

فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

RRCONF01_8888

تاریخ نمایه سازی: 29 بهمن 1404

چکیده مقاله:

تحولات شتابان فناوری های نوین دیجیتال، به ویژه هوش مصنوعی، واقعیت مجازی و پلتفرم های یادگیری سازگار، چشم انداز آموزش را به طور بنیادین دگرگون ساخته اند. این مقاله با رویکردی پژوهشی-تحلیلی و با هدف بررسی نقش محوری این فناوری ها در ارتقای کیفیت یادگیری در نظام آموزشی، به ویژه در مقطع ابتدایی، نگاشته شده است. کیفیت یادگیری، فراتر از صرف انتقال دانش، شامل توسعه مهارت های قرن بیست و یکم، تقویت تفکر انتقادی، خلاقیت و توانایی حل مسئله است. در دنیای امروز که محتوای اطلاعاتی به سرعت در حال تکثیر است، نحوه تعامل دانش آموز با این اطلاعات و تبدیل آن به دانش کاربردی، اهمیت مضاعفی یافته است. آموزش سنتی مبتنی بر معلم محوری و یادگیری منفعل، پاسخگوی این نیازها نیست.روش پژوهش مورد استفاده در این مقاله، مروری-تحلیلی بر ادبیات نظری و تجربی موجود در حوزه فناوری آموزشی، روانشناسی یادگیری و سیاست گذاری آموزشی است. این رویکرد به شناسایی نقاط قوت و ضعف ادغام فناوری در آموزش و ارائه چارچوبی جامع برای فهم تاثیرات آن کمک می کند. نتایج کلیدی این تحلیل نشان می دهد که فناوری های نوین، پتانسیل بی نظیری برای شخصی سازی مسیر یادگیری، افزایش تعامل دانش آموزان با محتوا (یادگیری فعال) و ارائه بازخورد فوری دارند. در آموزش ابتدایی، این ابزارها می توانند مفاهیم انتزاعی را به صورت ملموس و بازی گونه (Gamification) ارائه دهند، که این امر مستقیما بر افزایش انگیزه درونی و کاهش اضطراب یادگیری تاثیر می گذارد.با این حال، تحلیل نشان می دهد که صرف دسترسی به ابزارها کافی نیست. موفقیت در این مسیر نیازمند بازنگری عمیق در نقش معلم، تغییر پارادایم تدریس از سخنرانی به تسهیلگری و طراحی تجربیات یادگیری است. معلم دیجیتال باید توانایی تحلیل داده های یادگیری، طراحی محیط های ترکیبی (Blended Learning) و هدایت دانش آموزان در مسیر خودراهبری را داشته باشد. پیامدهای آموزشی این یافته ها بر ضرورت سرمایه گذاری در زیرساخت های فنی، توسعه صلاحیت های حرفه ای معلمان و تدوین سیاست های آموزشی واقع بینانه برای تضمین عدالت آموزشی در دسترسی به این فناوری ها تاکید دارد. عدم توجه به این ابعاد منجر به شکاف دیجیتالی عمیق تر و تشدید نابرابری های آموزشی خواهد شد. بنابراین، نقش فناوری های نوین دیجیتال نه تنها در بهبود محتوای آموزشی، بلکه در بازتعریف فرآیند یاددهی-یادگیری و تحقق اهداف بلندمدت کیفیت آموزشی حیاتی است

نویسندگان

عبدالنبی قیم

فرهنگی شاغل در آموزش و پرورش

حسین امین زاده

فرهنگی شاغل در آموزش و پرورش

هادی حمید

فرهنگی شاغل در آموزش و پرورش

عارف ساری

فرهنگی شاغل در آموزش و پرورش