تاثیر بی حوصلگی بر یادگیری عمیق دانش آموزان

بی حوصلگی (Boredom) به عنوان یک حالت هیجانی ناخوشایند، به ویژه در بستر آموزش، تاثیرات عمیقی بر فرآیندهای شناختی و یادگیری دانش آموزان دارد. این پژوهش به بررسی جامع رابطه بین بی حوصلگی تحصیلی و یادگیری عمیق می پردازد. یادگیری عمیق، که شامل درک ساختاری، ارتباط دهی مفاهیم، و کاربرد دانش در موقعیت های جدید است، اساس دستیابی به موفقیت های تحصیلی پایدار محسوب می شود. در مقابل، بی حوصلگی با کاهش توجه، تضعیف حافظه کاری و اجتناب از درگیری شناختی، مانع اصلی این فرآیند پیچیده است. ساختار این پژوهش بر مبنای مرور چارچوب های نظری انگیزشی (مانند نظریه خودتعیین گری و انتظار–ارزش) و شناختی (مانند نظریه بار شناختی) بنا شده است. نتایج نشان می دهد که علل بی حوصلگی چندوجهی بوده و شامل عوامل فردی، روش های تدریس سنتی و محیط های یادگیری غیرفعال است. سازوکار اصلی تاثیر منفی، اختلال در سطوح پردازش اطلاعات، از توجه ابتدایی تا تفکر انتقادی و فراشناخت است. در نهایت، راهکارهای عملی برای کاهش این هیجان منفی و تقویت یادگیری عمیق، از طریق اصلاح راهبردهای تدریس، استفاده هدفمند از فناوری و بهبود تعاملات کلاسی ارائه می شود. این مطالعه بر لزوم توجه ویژه برنامه ریزان درسی و معلمان به مدیریت هیجان های منفی در کلاس درس جهت ارتقاء کیفیت یادگیری تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

بی حوصلگی تحصیلی ، یادگیری عمیق ، انگیزش تحصیلی ، نظریه خودتعیین گری ، بار شناختی ، درگیری شناختی ، روان شناسی تربیتی.