بررسی تاثیر روش تدریس مسئله محور بر یادگیری معنادار دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش تدریس مسئله محور بر یادگیری معنادار دانش آموزان انجام شده است. یادگیری معنادار، که اساس آن بر ارتباط دادن اطلاعات جدید با دانش پیشین فراگیر استوار است، نقطه مقابل یادگیری طوطی وار (حفظ کردن) قرار دارد. در نظام های آموزشی سنتی، غالبا از روش های انتقال محور استفاده می شود که مانع تعمیق یادگیری و شکل گیری دانش پایدار می گردد. روش تدریس مسئله محور (Problem-Based Learning - PBL) به عنوان یک رویکرد فعال، دانش آموزان را در فرآیند کشف و حل مسائل پیچیده و واقعی قرار می دهد و آن ها را به تفکر انتقادی، همکاری گروهی و کاربرد عملی دانش مجهز می سازد. این مقاله با استفاده از روش کتابخانه ای و تحلیل نظریات یادگیری معنادار آزوبل و دیدگاه های سازنده گرایی، به بررسی سازوکارهای تاثیر PBL بر تعمیق یادگیری پرداخته است. یافته های نظری نشان می دهند که PBL با فراهم آوردن زمینه برای «لنگر انداختن» دانش جدید به ساختارهای شناختی موجود، به طور موثری یادگیری معنادار را تقویت می کند. همچنین، این روش مهارت های حل مسئله و خودراهبری یادگیرنده را ارتقا می دهد. نتایج این مطالعه بر ضرورت بازنگری در شیوه های تدریس و توجه بیشتر به رویکردهای دانش آموز محور در برنامه درسی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری معنادار ، روش تدریس مسئله محور ، سازنده گرایی ، نظریه آزوبل ، آموزش فعال.