مقایسه اثربخشی تدریس سنتی و آموزش مبتنی بر سیستم های توصیه گر هوشمند بر پیشرفت تحصیلی و انگیزش یادگیری دانشجویان شهر شیراز

پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی تدریس سنتی و آموزش مبتنی بر سیستم های توصیه گر هوشمند بر پیشرفت تحصیلی و انگیزش یادگیری دانشجویان شهر شیراز انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان کارشناسی دانشگاه های دولتی شهر شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، ۶۰ دانشجو انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته تحت آموزش مبتنی بر سیستم توصیه گر هوشمند قرار گرفت و گروه کنترل با روش سنتی آموزش دید. ابزار گردآوری داده ها شامل آزمون پیشرفت تحصیلی محقق ساخته و پرسشنامه انگیزش تحصیلی والرند بود. داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس (ANCOVA) در نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. نتایج نشان داد آموزش مبتنی بر سیستم های توصیه گر هوشمند تاثیر معناداری بر افزایش پیشرفت تحصیلی (۰۱/۰>p ) و انگیزش یادگیری (۰۱/۰>p ) دارد. یافته ها بیانگر کارآمدی به کارگیری فناوری های هوشمند در آموزش عالی است.

کلیدواژه ها:

سیستم توصیه گر هوشمند ، تدریس سنتی ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزش یادگیری ، شیراز