استفاده از داستان گویی برای تقویت مهارت های زبانی

داستان گویی، به عنوان یکی از کهن ترین شیوه های ارتباطی بشر، نقشی فراتر از سرگرمی صرف داشته و همواره به عنوان ابزاری قدرتمند برای انتقال دانش، فرهنگ و ارزش ها عمل کرده است. در عصر حاضر، با تحول رویکردهای آموزشی و حرکت از روش های سنتی و مبتنی بر حفظ کاری به سوی رویکردهای ارتباطی و انسان محور، کاربرد داستان گویی در آموزش زبان دوم مورد توجه روزافزون پژوهشگران و مربیان قرار گرفته است. این مقاله مروری با هدف بررسی نظام مند نقش و کارکردهای داستان گویی در تقویت مهارت های چهارگانه زبانی (شنیدن، گفتن، خواندن و نوشتن) و همچنین مهارت های فرازبانی نظیر افزایش انگیزه، کاهش اضطراب، و تقویت شایستگی بینافرهنگی تدوین شده است. در این جستار، ابتدا به مبانی نظری مرتبط با داستان گویی، از جمله نظریه های دریافت درون داد (Comprehensible Input) استیون کرشن و رویکرد جامعه محور (Sociocultural Theory) ویگوتسکی پرداخته می شود. در ادامه، با مرور پژوهش های تجربی انجام شده در دو دهه اخیر، تاثیر داستان گویی تعاملی و دیجیتال بر مولفه هایی نظیر تمایل به برقراری ارتباط (WTC)، روانی کلام (Fluency)، و پیچیدگی ساختاری (Syntactic Complexity) زبان آموزان تحلیل می گردد. یافته های این مرور نشان می دهد که داستان گویی، با فراهم آوردن بستری معنادار، عاطفی و جذاب، زبان آموزان را در معرض غنی ترین نمونه های زبانی قرار داده و آنان را به تولید زبانی پویا و خلاقانه ترغیب می کند. به ویژه، داستان گویی دیجیتال به عنوان رویکردی نوین، با تلفیق چندرسانه ای ها، فرصت های بی نظیری برای شخصی سازی یادگیری و پرورش هویت زبانی فراهم می آورد. در نهایت، مقاله به ارائه چارچوبی عملی برای به کارگیری انواع داستان گویی در کلاس های زبان پرداخته و بر ضرورت توانمندسازی معلمان در استفاده از این فن تاکید می کند. این مرور می تواند چشم اندازی جامع برای مدرسان، برنامه ریزان درسی و پژوهشگران علاقه مند به حوزه آموزش زبان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

داستان گویی ، آموزش زبان دوم ، مهارت های زبانی ، داستان گویی دیجیتال ، رویکرد ارتباطی ، درون داد زبانی