بررسی تلفیق سنت و مدرنیته در هند

در دنیایی قرارگرفته ایم که لقب عصر ارتباطات را به خود گرفته است. دراین دوره تمامی تحقیقات، اکتشافات، اتفاقات به محض وقوع به صورت آنی دردسترس همگان قرارمیگیرند. معماری نیز ازاین پروسه مستثنی نبوده،باخلق روش و سبک جدیدی درکشورهای اروپایی وآمریکایی سریعا در معرض دید عموم قرارگرفته وجوامع جهان سومی نیز خواسته یا ناخواسته بی هیچ مقاومتی، باکمترین مطالعه و شناختی از اساس وعلل پدید آمدن سبک جدید، شروع به طراحی و ساخت بنا به شکل اجراء شده درکشورخالق آن سبک می نمایند واین درصورتی است که این شیوه ها هیچ گونه همخوانی با معماری وفرهنگ این سرزمینها نداشته وتنها کپی برداری وتقلیدکورکورانه صورت گرفته است. سازکاری و تعامل گروه های گوناگون فرهنگی و آیینی در هند سبب تنوع شخصیتی و پدیداری فرهنگ و هویتی ترکیبی (ادغامی از دوره های قبل از استعمار و بعد از استعمار) برای این قاره شده است. تنوع اجتماعی، اقتصادی و به خصوص تنوع فرهنگی و عدم مدیریت آن و نیز توسعه صنعتی و تکنولوژیک، هند را با بحران هویت در ابعاد مختلف و از جمله در فضاها، فرم های زیستی و شهرهای کلان و در مقیاس کلی ان بافت معماری نموده است. هدف از این مطالعه مروری، بررسی رویکرد سنتی به سمت مدرنیته در هند و ابعاد و پیامدهای آن است. مایا گرادش در این مطالعه به عنوان مطالعه موردی معرفی شده است. نتیجه این مطالعه نشان می دهد که سیر پیشرفت از حالت سنتی به مدرن، سبب از بین رفتن برخی از معیارهای ارزشی دوران سنتی شده است.

کلیدواژه ها:

سنت ، مدرنیته ، هند ، هویت ملی