سبک های یادگیری و نقش آن در آموزش دانش آموزان مدارس

در برنامه ریزی درسی، فرایند طرح و اجرای برنامهها تا حد زیادی نیازمند کاربست یافتههای روانشناسی است. اهداف و محتوای برنامه درسی باید با توجه به میزان رشد ذهنی یادگیرندگان و نیز با توجه به تواناییها و محدودیتهای افراد و متناسب با تفاوت های فردی باشد. ازاین رو، توجه به تفاوت های فردی و تجارب، انگیزهها، علائق، نیازها و نگرشها فراگیران به عنوان عاملی اساسی در فرایند برنامه ریزی درسی محسوب میگردد و یکی از واقعیتهای مهم هستی وجود تنوع در میان پدیدههای عالم است. نه تنها گونههای مختلف جانداران و گیاهان باهم فرق دارند. بلکه اعضای هرگونه نیز با یکدیگر متفاوتاند. انسانها نیز مشمول همین قاعدهاند. دانشآموزان از لحاظ تواناییهای ذهنی، روشهای آموختن، سبک و سرعت یادگیری، آمادگی و علاقه و انگیزش نسبت به کسب دانش و انجام فعالیتهای تحصیلی باهم تفاوت دارند. عوامل مختلفی موجب تفاوت در میان یادگیرندگان میشوند. آن چه در سالهای اخیر بیشتر از بقیه عوامل نظر روانشناسان پرورشی و متخصصان آموزشی را به خود جلب کرده تنوع سبکهای یادگیری است سبک های یادگیری به الگوهای ذهنی، احساسی و رفتاری اشاره دارد که تعیین می کنند افراد چگونه اطلاعات را درک، پردازش و به خاطر می سپارند. با توجه به تفاوت های فردی در سبک های یادگیری، آموزش یکسان برای همه دانش آموزان ممکن است منجر به کاهش اثربخشی یادگیری و در نهایت افت تحصیلی شود. از این رو با توجه به اهمیت موضوع مطالعه حاضر با هدف سبک های یادگیری و نقش آن در آموزش دانش آموزان مدارس انجام شد.