بررسی رابطه هوش معنوی و هوش هیجانی با پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان یکی از شاخص های اساسی ارزیابی کارآمدی نظام های آموزشی به شمار می رود. در دهه های اخیر، پژوهش های آموزشی از تمرکز صرف بر توانایی های شناختی فاصله گرفته و به بررسی نقش متغیرهای روان شناختی و درونی نظیر هوش هیجانی و هوش معنوی روی آورده اند. هوش هیجانی با مولفه هایی چون خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی و مهارت های اجتماعی، نقش مهمی در مدیریت هیجانات و سازگاری تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. از سوی دیگر، هوش معنوی با ایجاد معنا، هدفمندی و انسجام درونی، می تواند انگیزش تحصیلی و پایداری دانش آموزان در مواجهه با چالش های آموزشی را تقویت نماید.هدف این مقاله، بررسی تحلیلی رابطه هوش معنوی و هوش هیجانی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان است. نتایج تحلیل های نظری و شواهد پژوهشی نشان می دهد که هر دو نوع هوش، به صورت مستقیم و غیرمستقیم، بر عملکرد تحصیلی اثرگذارند و تعامل آن ها می تواند پیش بینی کننده مهمی برای موفقیت تحصیلی پایدار باشد. بر این اساس، توجه به پرورش هم زمان هوش هیجانی و معنوی در برنامه های آموزشی، ضرورتی انکارناپذیر برای ارتقای کیفیت یادگیری محسوب می شود.