کلاس درس به مثابه خانه دوم: واکاوی نقش حمایت عاطفی-روانی معلمان در تاب آوری تحصیلی دانش آموزان طلاق

سابقه و هدف:طلاق والدین به عنوان یک رویداد آسیب زای زندگی، می تواند سلامت روانی و عملکرد تحصیلی فرزندان را به طور جدی تحت تاثیر قرار دهد. در این میان، مدرسه و به ویژه معلمان، به دلیل ارتباط مستمر و تاثیرگذار، می توانند نقشی حیاتی به عنوان منبع جایگزین حمایت ایفا کنند. این پژوهش با هدف تحلیل تجربه زیسته دانش آموزان طلاق از حمایت روانی-عاطفی معلمان و تبیین مکانیسم های اثرگذاری این حمایت بر انطباق تحصیلی و روان شناختی آنان انجام شد.روش:این مطالعه با رویکرد کیفی و با روش پدیدارشناسی تفسیری انجام شد. شرکت کنندگان شامل ۲۵ دانش آموز مقطع متوسطه اول و دوم با تجربه طلاق والدین در ۵ سال گذشته بودند که به روش نمونه گیری هدفمند و با حداکثر تنوع انتخاب شدند. داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته عمیق و تکنیک نوشتار روایت نگارانه جمع آوری و با استفاده از تحلیل مضمون کلایزی مورد تحلیل قرار گرفت.یافته ها:تحلیل داده ها چهار مضمون اصلی را آشکار ساخت: ۱) معلم-مامن: ایجاد پناهگاه امن عاطفی در مدرسه که شامل درک بدون قضاوت، گوش دادن فعال و ایجاد فضایی برای ابراز احساسات بود. ۲) معلم-تثبیت کننده: بازسازی حس نظم و پیش بینی پذیری از طریق ثبات در رفتار، انتظارات مشخص و مرزبندی های حمایتگر. ۳) معلم-بازتاب دهنده: تقویت هویت تحصیلی مثبت جدا از آشفتگی خانوادگی با تاکید بر استعدادها و موفقیت های کوچک. ۴) معلم-پیوندگر: تسهیل ارتباط با دنیای بیرون از طریق تشویق به مشارکت در فعالیت های مدرسه و ارتباط سالم با همسالان. دانش آموزان، معلمان حمایتگر را به عنوان «تثبیت کننده های عاطفی» و «پل ارتباطی به دنیای عادی» توصیف کردند که حضورشان باعث می شد مدرسه کمتر شبیه یک «میدان مین هیجانی» به نظر برسد.