بررسی ارزشیابی از نوع توصیفی در ایران

در این پژوهش هدف بررسی ارزشیابی توصیفی در ایران از گذشته تا به حال می باشد . نظام تعلیم و تربیت نیز همانند سایر نظامها دارای اصول و ویژگیهای خاص خود است. یکی از ویژگیهای اساسی و لاینفک آن ارزشیابی است که به واسطه آن میتوان به بررسی نیازها، تعیین اهداف و راهبردها، سنجش عملکرد و..... پرداخت؛ به عبارت دیگر ارزشیابی فعالیتی است که در تمام ساز و کارهای این نظام به کار برده میشود و میزان کارایی و اثر بخشی فعالیت ها را روشن می سازد و هرگز نمی توان از آن بی نیاز بودارزشیابی در طول تاریخ به نوعی وجود داشته است و انسانها همواره به اشکال گوناگون ابعاد زندگی خود را مورد ارزیابی قرار داده اند. ارزشیابی شامل داوری ارزشی درباره مطلوب بودن یا مطلوب نبودن ویژگی یا موضوع ارزشیابی است. ناگفته نماند ارزشیابی بر اندازه گیری استوار است یعنی ارزشیابیهای صحیح و درست مبتنی بر اندازه گیریهای دقیق است. در پی تغییرات نظام آموزش و پرورش روشهای ارزشیابی نیز دچار دگرگونی شده است و از ارزشیابی کمی و نتیجه مدار در دیدگاه رفتارگرایی به ارزشیابی، کیفی، مستمر توصیفی و فرایند مدار در دیدگاه سازایی گرایی تغییر کرده است سازایی گرایی یکی از دیدگاههای یادگیری است که به یادگیری همچون فرایندی پویامی نگرد.