رابطه بین امیدواری و کمال گرایی با پیشرفت تحصیلی در مقطع متوسطه شهر قم

آموزش و پرورش همواره در پی یافتن بهترین روش های آموزشی هستند تا به کمک آن دانش آموزانی را تربیت کنند که در امور تحصیلی خودانگیخته، فعال علاقمند و موفق بوده و از پیشرفت تحصیلی مطلوبی برخوردار باشند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین امیدواری و کمال گرایی با پیشرفت تحصیلی انجام گرفته است. طرح پژوهش: حاضر از لحاظ هدف، کاربردی و از لحاظ روش از نوع توصیفی- پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهشی کلیه دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم ناحیه سه شهر قم که تعداد آن ها ۳۳۵۰ نفر بود. نمونه پژوهش براساس جدول مورگان به تعداد ۳۴۶ نفر دانش آموز دختر و به شیوه نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شد. ابزار پژوهش حاضر پرسشنامه کمال گرایی هیل و امیدواری که توسط اشنایدر و همکاران (۱۹۹۱) بود. آلفای کرونباخ به دست آمده برای ابزارهای پژوهش (کمال گرایی، ۸۹۱/۰ و امیدواری، ۷۵۷/۰) نشان از پایایی پرسشنامه ها داشت. جهت بررسی داده های آماری از نرم افزار ۲۲ SPSS استفاده شده و جهت تحلیل داده ها از روش رگرسیون خطی همزمان بهره گرفته شد. یافته ها: بین امیدواری با پیشرفت تحصیلی رابطه معناداری وجود دارد (۰۵/۰> p و ۳۳۵/۰=r). به علاوه بین کمال گرایی با پیشرفت تحصیلی رابطه معناداری وجود دارد (۰۵/۰> p و ۳۷۷/۰-=r). هم چنین بین امیدواری و کمال گرایی رابطه معناداری وجود دارد (۰۵/۰ > p و ۲۵۲/۰-=r). نتیجه گیری: بین امیدواری و کمال گرایی با پیشرفت تحصیلی در دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم ناحیه سه شهر قم رابطه معناداری وجود دارد. کلید واژه ها: امیدواری، کمال گرایی، پیشرفت تحصیلی