مقایسه اثربخشی روش تدریس چندحسی (اورتون-گیلینگهام) و روش سنتی در بهبود املا نویسی دانش آموزان مبتلا به اختلالات املایی

اختلالات املایی یکی از رایج ترین مشکلات یادگیری در دانش آموزان دوره ابتدایی است که می تواند تاثیر قابل توجهی بر توانایی نوشتاری، اعتمادبه نفس و عملکرد تحصیلی آنان داشته باشد. با توجه به اهمیت مهارت املانویسی در پیشرفت تحصیلی و رشد زبانی کودکان، استفاده از روش های تدریس موثر و هدفمند برای بهبود این مهارت ضروری به نظر می رسد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی روش تدریس چندحسی اورتون-گیلینگهام و روش سنتی آموزش املانویسی بر بهبود مهارت املا در دانش آموزان مبتلا به اختلالات املایی طراحی شد. جامعه آماری این مطالعه شامل دانش آموزان دارای اختلالات املایی بود که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. گروه آزمایش از روش تدریس چندحسی اورتون-گیلینگهام بهره مند شد، در حالی که گروه کنترل از روش سنتی آموزش املانویسی استفاده کرد. ابزار جمع آوری داده ها شامل آزمون های استاندارد املانویسی و مقیاس های سنجش پیشرفت مهارت های نوشتاری بود. تحلیل داده ها با استفاده از روش های آماری مناسب نشان داد که دانش آموزانی که تحت آموزش چندحسی قرار گرفتند، بهبود معناداری در توانایی املا نویسی خود تجربه کردند، در حالی که گروه کنترل تغییرات کمتری را نشان داد. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که روش تدریس چندحسی با فعال سازی حس های بینایی، شنوایی و حرکتی، فرآیند یادگیری املانویسی را تسهیل کرده و می تواند به عنوان یک روش آموزشی موثر برای دانش آموزان مبتلا به اختلالات املایی معرفی شود. همچنین، این رویکرد با تقویت حافظه بصری و شنیداری و ایجاد تجربه یادگیری تعاملی، مهارت های نوشتاری کودکان را به شکل پایدار ارتقا می دهد. یافته های این پژوهش برای معلمان، متخصصان آموزش ویژه و والدین اهمیت بالایی دارد و می تواند راهنمایی عملی برای طراحی برنامه های آموزشی هدفمند ارائه دهد.