بررسی رابطه بین سبک های یادگیری و خودتنظیمی تحصیلی در دانش آموزان

این مقاله به بررسی جامع رابطه پیچیده بین سبک های یادگیری و خودتنظیمی تحصیلی در دانش آموزان می پردازد. در فرآیند آموزش و یادگیری، درک چگونگی یادگیری افراد (سبک های یادگیری) و نحوه مدیریت و هدایت یادگیری خود (خودتنظیمی تحصیلی) از اهمیت محوری برخوردار است. هدف اصلی این پژوهش مروری، شناسایی، تحلیل و یکپارچه سازی یافته های پژوهش های گذشته در خصوص تعامل این دو سازه روان شناختی-تربیتی است. سبک های یادگیری، به عنوان ترجیحات ثابت دانش آموزان برای پردازش اطلاعات، می توانند بر استراتژی های خودتنظیمی که آن ها به کار می گیرند، تاثیر بگذارند. به طور مشابه، توانایی فرد در تنظیم فرآیند یادگیری خود، می تواند اثربخشی استفاده از سبک های یادگیری مطلوب را تعیین کند. این مقاله با تکیه بر مبانی نظری مدل هایی چون وارک (VARK) ، کلب و زیمرمن، به بررسی این رابطه می پردازد. یافته های مروری نشان می دهند که همسویی بین سبک یادگیری ترجیحی و استراتژی های خودتنظیمی به کار گرفته شده، پیش بینی کننده موفقیت تحصیلی بالاتری است. برای مثال، دانش آموزان دارای سبک یادگیری بصری ممکن است در برنامه ریزی برای استفاده از نقشه ها و نمودارها موفق تر باشند، در حالی که یادگیرندگان شنیداری در استفاده از تکرار کلامی در مرحله نظارت بر یادگیری مهارت بیشتری نشان می دهند. این مقاله به تحلیل این تعاملات پرداخته و شکاف های پژوهشی موجود را برجسته می سازد تا راهنمایی برای مداخلات آموزشی موثر فراهم آورد. در نهایت، پیشنهادهایی برای تدوین برنامه های درسی انعطاف پذیر و آموزش مهارت های خودتنظیمی متناسب با سبک های مختلف یادگیری ارائه می شود.کلیدواژه ها: سبک یادگیری، خودتنظیمی تحصیلی، یادگیری دانش آموزان، راهبردهای یادگیری، تعامل سبک-استراتژی.