سکوت های مدیریتی در مدرسه و نقش آن در شکل گیری رفتارهای پنهان دانش آموزان

هدف: این پژوهش با هدف بررسی ماهیت، ابعاد و پیامدهای “سکوت های مدیریتی” (Management Silences) در محیط های آموزشی و روشن ساختن چگونگی تاثیر این سکوت ها بر بروز و تقویت “رفتارهای پنهان” (Covert Behaviors) دانش آموزان انجام شده است. سکوت های مدیریتی به معنای عدم واکنش، نادیده گرفتن عامدانه یا ناخودآگاه قواعد، ناهنجاری ها، یا گفتگوهای انتقادی توسط بدنه مدیریتی مدرسه تعریف می شود که می تواند از ترس مواجهه، حفظ نظم ظاهری، یا فقدان مهارت های لازم نشات بگیرد.روش شناسی: رویکرد پژوهش کیفی و تفسیری بوده و از روش تحلیل مضمون (Thematic Analysis) بر اساس داده های حاصل از مصاحبه های نیمه ساختاریافته با گروهی از معلمان، مشاوران، و مدیران مدارس متوسطه شهر (نام شهر فرضی) استفاده شده است. نمونه گیری به شیوه هدفمند انجام پذیرفت تا تجارب زیسته در مواجهه با این پدیده مورد واکاوی قرار گیرد.یافته ها: نتایج نشان داد که سکوت های مدیریتی به سه دسته اصلی تقسیم می شوند: ۱. سکوت توافقی/اجتنابی (مثلا در برابر رفتارهای حاشیه ای خوشایند برخی مدیران)، ۲. سکوت اقتدارگرایانه (جلوگیری از طرح مسائل توسط دانش آموزان)، و ۳. سکوت ناشی از غفلت/ناتوانی. این سکوت ها به طور معناداری بستر مناسبی برای شکل گیری رفتارهای پنهان فراهم می آوردند. این رفتارها شامل تقلب های سازمان یافته، ایجاد گروه های فرعی مخرب، استفاده از زبان بدن و نمادهای ارتباطی غیررسمی برای دور زدن قوانین، و تمرین مهارت های دورویی و پنهان کاری موفقیت آمیز در محیط مدرسه بود. دانش آموزان این فضا را به عنوان فضایی که در آن «حقیقت در سایه» می ماند، تفسیر می کردند.نتیجه گیری و اهمیت: این مقاله نشان می دهد که سکوت مدیریتی، فارغ از نیت اولیه، یک “مداخله تربیتی بازدارنده” نیست، بلکه خود به عنوان یک “کنش مدیریتی فعال” عمل کرده و پیامدهای ناخواسته و ساختاری بر نهادینه سازی رفتارهای پنهان می گذارد. یافته ها بر لزوم بازنگری در سیاست های ارتباطی مدارس و ترویج فرهنگ “مواجهه سازنده” با مسائل به جای “سکوت مصلحتی” تاکید دارند تا محیطی اصیل و شفاف برای رشد مهارت های اجتماعی و اخلاقی دانش آموزان فراهم آید.