روش تدریس نوین و یادگیری در مدارس ایران
محل انتشار: همایش بین المللی آموزش و پرورش در قرن بیست و یکم
سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 77
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ANDIKACONF01_681
تاریخ نمایه سازی: 28 بهمن 1404
چکیده مقاله:
در رشد، یادگیری نقش اصلی را ایفا می کند، چنانکه آموزش اولیه می تواند صرف نظر از آن چه کودک از استعدادها، تمایلات، علاقه ها، توانایی ها، نژاد و اجداد به ارث برده، او را به هر نوع بزرگ سالی تبدیل کند. تغییر رفتار تنها نشانه ای از یادگیری است، اما همیشه قابل مشاهده نیست. روانشناسان تاکید دارند که هر آنچه در روانشناسی مطالعه می شود باید از طریق رفتار قابل مشاهده باشد، اما یادگیری به خودی خود قابل مشاهده نیست؛ بلکه تنها از طریق تغییرات رفتاری می توان آن را استنباط کرد. در طول تاریخ، انسان ها توانسته اند از طریق فرایندهای سازگاری خودکار، نیازهای اساسی مانند تنفس، تنظیم دمای بدن و پاسخ به درد را بدون نیاز به یادگیری مدیریت کنند. این مکانیسم های تعادل حیاتی، نقش مهمی در حفظ بقا دارند. اما اگر انسان ها فقط به این مکانیسم ها متکی بودند، نمی توانستند به طور موثر با محیط خود سازگار شوند. روش تدریس، مجموعه فعالیت ها و مراحل تجربی است که برای نیل به هدفی معین انجام می شود و بهترین روش روشی است که با صرف کمترین مدت و با توجه به امکانات موجود، بیشترین بهره و نتیجه را عاید گرداند. تدریس را سازمان دهی یادگیری دانش آموزان تعریف کرده و روش تدریس مجموعه فعالیت هایی است که با توجه به شرایط و امکانات موجود صورت می گیرد تا مساعدترین زمینه را برای پرورش و آموزش موثر و مطلوب فراهم سازد
نویسندگان
بنفشه مرادی
کارشناسی، علوم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان شهید صدوقی کرمانشاه
پریسا رضایی
: کارشناسی، مهندسی منابع طبیعی و محیط زیست، پیام نور کوهدشت
لیلا فیضی
کارشناسی، دینی و عربی، دانشگاه آزاد خرم آباد
مژگان کلهری دو خواهرانی
:کارشناسی، علوم اجتماعی، دانشگاه پیام نور الیگودرز