بررسی تاثیر سبک های مدیریتی مدیران بر انگیزه شغلی معلمان

انگیزه شغلی معلمان به عنوان یکی از مولفه های بنیادین کیفیت آموزش، به شدت تحت تاثیر شیوه های مدیریت مدارس قرار دارد. مدیران آموزشی با انتخاب و به کارگیری سبک های مدیریتی متفاوت، می توانند زمینه ساز ارتقای تعهد حرفه ای، رضایت شغلی و کارآمدی معلمان شوند یا برعکس، با رویکردهای نامناسب موجب کاهش انگیزه و فرسودگی شغلی آنان گردند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر سبک های مدیریتی مدیران مدارس بر انگیزه شغلی معلمان و تبیین ابعاد مختلف این رابطه در بستر نظام آموزشی است.این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و با بهره گیری از چارچوب های نظری مدیریت آموزشی انجام شده و به بررسی سبک های مدیریتی رایج از جمله سبک اقتدارگرا، مشارکتی، تحول آفرین و حمایتی پرداخته است. داده ها از طریق ابزارهای استاندارد سنجش انگیزه شغلی معلمان و پرسش نامه های مربوط به سبک های مدیریتی مدیران گردآوری و با روش های آماری مناسب تحلیل شده اند. یافته ها نشان می دهد سبک های مدیریتی مشارکتی و تحول آفرین بیشترین تاثیر مثبت را بر انگیزه درونی معلمان، احساس خودکارآمدی، تعهد سازمانی و رضایت شغلی دارند. در مقابل، سبک مدیریتی اقتدارگرا در صورت استفاده افراطی، با کاهش انگیزه شغلی، افزایش فشار روانی و افت تعاملات حرفه ای معلمان همراه است.نتایج پژوهش حاکی از آن است که مدیرانی که با رویکرد حمایتی و مشارکت جویانه به مدیریت مدرسه می پردازند، زمینه بروز خلاقیت، مسئولیت پذیری و اشتیاق حرفه ای معلمان را فراهم می کنند. همچنین، ارتباط موثر، اعتماد متقابل و توجه به نیازهای حرفه ای معلمان به عنوان متغیرهای میانجی در تقویت انگیزه شغلی نقش تعیین کننده ای دارند. در نهایت، یافته های این پژوهش بر ضرورت بازنگری در شیوه های مدیریت آموزشی و توجه به آموزش مدیران مدارس در زمینه سبک های مدیریتی انگیزش زا تاکید می کند. به کارگیری آگاهانه سبک های مدیریتی اثربخش می تواند به بهبود انگیزه شغلی معلمان، ارتقای کیفیت تدریس و در نهایت، افزایش کارآمدی نظام آموزشی منجر شود.کلیدواژه ها: سبک های مدیریتی، مدیریت آموزشی، انگیزه شغلی معلمان، مدیران مدارس، رضایت شغلی، تعهد سازمانی