بازطراحی نقوش خوس دوزی در لباس اجتماعی بانوان

خوس دوزی به عنوان یکی از شاخه های سنتی هنرهای دستی ایران، نمادی از هویت فرهنگی، اصالت و مهارت های هنری بانوان محسوب می شود و طی سده ها به عنوان بخشی از پوشاک بانوان در مناطق مختلف کشور به ویژه هرمزگان و جنوب ایران شناخته شده است. هدف از این پژوهش، بررسی روش ها و راهکارهای بازآفرینی نقوش خوس دوزی در لباس اجتماعی بانوان با حفظ ارزش های فرهنگی و هم زمان ایجاد کاربردپذیری در محیط های روزمره، رسمی و مناسبت های ویژه است. این مطالعه با رویکرد تحلیلی-توصیفی و بهره گیری از منابع کتابخانه ای و تحلیل نمونه های عملی صورت گرفته است. در این پژوهش، ابتدا نقوش خوس دوزی از منظر تاریخی و فرهنگی شناسایی و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که هر نقشه و رنگ دارای ارزش نمادین و معنای فرهنگی ویژه است که بازآفرینی آن نیازمند درک عمیق از سنت و هویت محلی می باشد. ابتدا تعداد ۵ نقش خوس دوزی در نظر گرفته شد و پس از تحلیل، طرح خطی آن رسم شد. در مرحله بعد با انجام مصاحبه و نظرسنجی از متخصصان، نقش گوشواره ای به عنوان بهترین نقش انتخاب شد. از نقش خوس دوزی برای طراحی ۸ لباس اجتماع بانوان استفاده گردید. پژوهش نشان داد که تطبیق نقوش با کاربرد لباس (روزمره، رسمی، جشن و مناسبت ها) نیازمند رعایت اصولی همچون اندازه متناسب نقوش، هارمونی رنگ ها، پراکندگی مناسب و ترکیب سنت و مدرنیته است. درنهایت، این مطالعه نتیجه گیری می کند که بازآفرینی نقوش خوس دوزی در لباس های بانوان، فرآیندی پویا و میان رشته ای است که نیازمند ترکیب هنر سنتی، دانش طراحی مدرن و توجه به کاربرد اجتماعی لباس می باشد. یافته ها می توانند به طراحان لباس، پژوهشگران هنرهای دستی و صنایع مد در ایران کمک کنند تا با حفظ اصالت فرهنگی و ارتقای زیبایی شناسی، لباس های کاربردی و جذاب برای بانوان طراحی کنند.اصطلاحات کلیدی: بازآفرینی، نقوش خوس دوزی، لباس اجتماعی بانوان.