اختلال اضطراب جدایی از دیدگاه سبب شناسی و راهکارهای عملی در دانش آموزان ابتدایی

اختلال اضطراب جدایی یکی از شایع ترین اختلالات اضطرابی در سال های آغازین دبستان است که با ترس مفرط جدایی از والدین و اختلال در عملکرد تحصیلی، هیجانی و اجتماعی کودک همراه می شود. هدف این مقاله تبیین ویژگی ها، عوامل زمینه ساز و پیامدهای درمان نشدن اضطراب جدایی و نیز معرفی راهکارهای مبتنی بر شواهد با تاکید ویژه بر نقش والدین در مدیریت این اختلال است. این پژوهش از نوع مروری (مطالعه اسنادی) است که در آن با استفاده از منابع پژوهشی داخلی و خارجی، یافته های مربوط به سبک های فرزندپروری، طرحواره های ناسازگار، سبک های دلبستگی و مداخلات غیردارویی گردآوری، سازمان دهی و تحلیل شده است. نتایج نشان می دهد که به کارگیری برنامه روزمره ساختارمند، مواجهه تدریجی با موقعیت های جدایی، استفاده از مولفه های شناختی–رفتاری در خانه، تقویت خودکارآمدی و استقلال کودک، همکاری منظم خانه و مدرسه و توجه به سلامت روان والدین از موثرترین محورهای مداخله برای کاهش نشانه های اضطراب جدایی و بهبود کارکرد کلی کودک و خانواده است. بر این اساس، طراحی بسته های آموزشی ویژه برای والدین، استقرار نظام غربالگری در بدو ورود به مدرسه و برنامه ریزی برای مداخلات زودهنگام در محیط های آموزشی می تواند نقش تعیین کننده ای در پیشگیری و کاهش شدت این اختلال داشته باشد.کلمات کلیدی: اضطراب جدایی؛ فرزندپروری؛ مداخله والدین؛ دوره ابتدایی.