جایگاه معلم در احیای هنرهای اسلامی به عنوان ابزار تربیت دینی

امروزه آموزش دینی با چالش هایی همچون کاهش جذابیت، غلبه انتقال صرف مفاهیم نظری و فاصله گرفتن از نیازها و زیست جهان دانش آموزان مواجه است. در چنین شرایطی، بهره گیری از هنرهای اسلامی به عنوان میراثی اصیل، زیباشناسانه و معناگرا می تواند ابزاری موثر برای ایجاد پیوندی عمیق میان باورهای دینی و تجربه های زیسته دانش آموزان باشد. معلم در این میان نقشی کلیدی دارد؛ چراکه به عنوان «احیاگر هنر اسلامی»، «مربی تربیت دینی» و «تسهیل گر ارتباط فرهنگی» می تواند زمینه حضور موثر هنر اسلامی در فرآیند تعلیم و تربیت را فراهم آورد.این مقاله با رویکردی توصیفی–تحلیلی، ابتدا چیستی و ویژگی های هنر اسلامی و جایگاه آن در فرهنگ اسلامی–ایرانی را بررسی می کند، سپس جایگاه معلم در احیای این هنرها در مدرسه را تحلیل می نماید. در ادامه، با بهره گیری از نظریه های یادگیری تجربی، انگیزش خودتعیینی و چندرسانه ای یادگیری، شیوه های خلاقانه و هویت ساز به کارگیری هنر اسلامی در راستای تقویت تربیت دینی تبیین می شود.یافته ها نشان می دهد که احیای هنرهای اسلامی توسط معلم می تواند در تعمیق مفاهیم اخلاقی، اعتقادی و عبادی اسلام، به ویژه در دوره ابتدایی و متوسطه، نقش آفرین باشد. در عین حال، موانعی مانند کمبود آموزش تخصصی معلمان، ضعف محتوای بومی و غلبه الگوهای غیر اسلامی بر آموزش هنر وجود دارد. در پایان، راهکارهایی برای ارتقای نقش معلم در بازتولید و احیای هنرهای اسلامی ارائه می شود. بهره گیری هدفمند و خلاقانه از هنر اسلامی توسط معلم، می تواند به درونی سازی باورهای دینی و تقویت هویت فرهنگی–اسلامی نسل جدید بینجامد.کلیدواژه ها: احیای هنر اسلامی، تربیت دینی، هویت فرهنگی، معلم، نظام آموزشی